Deze laatste roman deed me af en toe denken aan ‘De stad Gods’ van Doctorow – ook een boek dat je duizelig maakt. ‘Andrews hersenen’ bevat een tweespraak tussen…ja, tussen wie? Tussen Andrew en een psychiater, steeds ‘Doc’ genoemd? Of is het een tweespraak tussen de hersenen van Andrew en de geest van Andrew?

Het loopt allemaal door elkaar heen. Maar de verhouding brein-geest speelt wel als een rode draad door het boek. Andrew is dan ook cognitiewetenschapper. Een intelligent man, maar die telkens ongeluk brengt voor zijn omgeving.

Het verhaal gaat grotendeels over zijn twee huwelijken. In het eerste huwelijk verliest hij een kind. Het wordt de aanleiding tot de scheiding. Hij komt een nieuwe geliefde tegen. Maar ook die verliest hij. Hij brengt dan het kind uit het tweede huwelijk naar zijn ex-vrouw. Uit wanhoop, maar ook om iets goed te maken?

De roman is goed leesbaar, maar je moet er inkomen. Wie zijn hier in vredesnaam aan het woord?! Gaandeweg ontdek je het verband, maar hier en daar stuurt Doctorow je opnieuw de mist in. De vertellijn heeft een tragische ondergrond, maar loopt regelmatig ook uit op slapstick.

Grotesk wordt het verhaal als Andrew een positie krijgt op het Witte Huis. Maar ook dat loopt niet goed af. Het boek laat aan het einde nog veel te raden over. Maar dan heeft de lezer een intrigerende leeservaring achter de rug.

Het boek verscheen alweer drie jaar geleden, maar ik las het nu pas. Toch de moeite waard om er alsnog aandacht aan te besteden.