Keizer Augustus, de herders, de herbergier, Jozef, Maria – in preken en Kerstvertellingen hebben ze allemaal weleens in de spotlights gestaan. En het kind Jezus natuurlijk in de eerste plaats, want hij is de hoofdrolspeler. Maar heeft iemand ook weleens gedacht aan de schapen?

Op deze derde zondag van advent klonken opnieuw woorden van de profeet Jesaja: de woestijn zal bloeien als een lelie. Woorden die in het recente verleden nog weleens zijn betrokken op het in cultuur brengen van de Sinai door de staat Israël. Maar Jesaja bedoelde iets anders: de woestijn zal geen obstakel meer zijn voor ballingen onderweg.

De adventtijd is begonnen. We lezen dit jaar de dromen van Jesaja. Op deze zondag hoorden we een boodschap van bevrijding. Israël zal uit de ballingschap in Babel bevrijd worden. Het verhaal gaat dus over een gebeurtenis van toen en daar. Maar dit oerverhaal is tegelijk en verhaal van alle tijden.

We kennen de uitdrukking 'plaatsvervangende schaamte'. Maar er is ook zoiets als plaatsvervangend gelóóf. Zeker voor protestanten is dat een vreemde gedachte. Maar de Bijbel kent het fenomeen wel. In het verhaal van deze zondag lazen we over een aantal mannen dat instond voor een verlamde dorpsgenoot. Jezus zag hun geloof.