De jongeman staat in een verwoeste, kleurloze straat. Mijn krant weet te melden dat hij een bruidegom is en dat zijn feest de eerste bruiloft is in het verwoeste deel van de Iraakse stad Mosul. Lijden en hoop in één beeld gevangen.

Van de huizen in de straat is er niet één intact. De daken zijn vernietigd. IJzeren balkons hangen erbij. Gevels zijn weggeschoten. Puin ligt op de grond. IS hield er huis. Maar daar staat hij. In zijn nette pak. Hij gaat op weg naar zijn bruid.

Ik zie als nieuwsvolger via krant en internet vele foto’s. De meeste gaan langs je heen. Maar deze roerde me vanmorgen. Wat zal hij meegemaakt hebben, deze jongeman? Het huis waar hij bij staat, is kapot. Hij moet veel doden hebben gezien, misschien wel die van ouders, broers of zussen of vrienden. Maar vandaag trouwt hij.

Wie hij is en wie zijn bruid is, weten we niet. Maar dat doet er ook niet toe. Hij is in zijn eentje een krachtig beeld van hoop. De foto vertelt: ondanks het vele lijden begint er iets nieuws. Dwars tegen alle rottigheid in ziet een jongeman samen met zijn bruid een toekomst. Goddank. En ik wens hen in gedachten alle geluk van de wereld - geluk dat op zal wegen tegen de wanhoop die nog in hun ziel gekerfd moet staan.

(Omdat ik auteursrechten niet wil schenden, heb ik de foto niet opgenomen. Maar je vindt hem hier.)