
In zijn eentje een teken van hoop
De foto toont een jongeman. Hij staat in een net pak naast een kleurig versierde auto. Niks bijzonders, zou je zeggen, ware het niet dat de omgeving ermee in schril contrast staat.
Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.

De foto toont een jongeman. Hij staat in een net pak naast een kleurig versierde auto. Niks bijzonders, zou je zeggen, ware het niet dat de omgeving ermee in schril contrast staat.

Armoede en discriminatie – ze zijn synoniem voor het Zuiden van Amerika. Zelden zag ik ze zo treffend literair in beeld gebracht als in de roman van Jesmyn Ward. Bijzonder, want zeg nu zelf: wordt een roman met deze ingrediënten niet al snel clichématig? Bij Ward niet.

Ik citeer het vaak: het gedichtje van Judith Herzberg dat ik alleen ken van internet. Ik zou niet weten in welke bundel het staat. Maar elke keer als ik het tegenkom, treft het me weer. Ik zet het als motto boven deze zomer en wens ons zo'n wereld toe: Er is nog zomer en genoeg wat zou het loodzwaar tillen zijn, wat een gezwoeg als iedereen niet iedereen ter wille was als iedereen niet iedereen op handen droeg.