De roman vertelt het verhaal van Jojo, een jongen die opgroeit bij zijn zwarte grootouders. Ze wonen aan kust van de staat Mississippi. Jojo heeft een zusje, Kayla. Hun moeder Leonie is verslaafd aan drugs. Ze leidt een chaotisch leven en bekommert zich weinig om haar kinderen.

De vader van de kinderen (Michael) is blank en zit in de gevangenis als de roman aanvangt. Een belangrijk deel van de roman gaat over de tocht die Leonie onderneemt om Michael op te halen als hij vrijkomt. Ze neemt haar kinderen mee. De tocht toont hoe onbarmhartig de zogenaamd volwassen wereld kan zijn voor kinderen.

Maar niet alleen de levenden spelen een rol in het verhaal. De geesten die genoemd worden in de titel, zijn de doden die komen spoken in de hoofden van de hoofdpersonen. Zoals Given, de vermoorde broer van Leonie, en Richie, een jongen die een belangrijke rol speelde in het leven van de grootvader toen deze zelf gevangen zat. Jojo, Leonie en hun grootmoeder zijn als enigen in staat de doden te zien en te horen.

De doden vertegenwoordigen het onverwerkte verleden. Ze spoken nog rond op zoek naar genoegdoening (zoals Richie die door de grootvader destijds is omgebracht – wonderlijk genoeg voor zijn eigen bestwil) of betreden het toneel als een geweten dat de levenden aanklaagt (elke keer als Leonie drugs gebruikt, ziet ze haar broer).

De hoofdstukken worden beschreven vanuit Jojo, Leonie en Richie. Dat levert spannende perspectiefwisselingen op, zodat je nu eens voor de één dan weer voor de ander begrip kunt opbrengen. Het zorgt voor een hypnotiserende leeservaring die je diep in het hart brengt van het uitzichtloze bestaan van Amerika’s zwarte bevolking.

Maar in die uitzichtloosheid is er ook hoop. Die wordt belichaamd door de opgroeiende Jojo en zijn grootouders. De grootouders bieden hun kleinkinderen ondanks de armoede een veilig thuis. En Jojo toont zich én vader én moeder voor zijn kleine zusje.

Zoals gezegd, de geesten van overledenen spelen een belangrijke rol in het verhaal. Ook dat hoort bij het Diepe Zuiden van Amerika, denk bijvoorbeeld aan voodoo. De doden spoken nog rond op zoek naar gerechtigheid. In die zin staan zij ook voor het goede in een wereld waarin onrecht de toon bepaalt.

Ik was erg onder de indruk van dit diep menselijke verhaal. Ik weet nu al: het gooit hoge ogen in mijn lijstje voor 2018. Het smaakt naar meer. Het is volgens mij het eerste boek van Ward dat vertaald werd in het Nederlands (dat trouwens een betere titel verdiende: de oorspronkelijke luidt Sing, Unburied, Sing). Dus, Uitgeverij Atlas, met terugwerkende kracht meer vertalingen!