Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
‘I have gone from rags to riches,’ zong Bob Dylan – ‘Uit de goot klom ik naar rijkdom.’ Maar als dat voor iemand geldt was het Elvis Presley. In juni reisde ik én naar zijn geboorteplaats én naar Graceland. Een groter contrast is er niet.
Vera en ik zijn op pelgrimage geweest. Nee, niet naar Israël of Santiago de Compostela, maar naar Memphis, Tennessee. Daar liggen de wortels van de popmuziek. Om precies te zijn in de SUN-studio. Het is een klein gebouwtje, maar er is geschiedenis geschreven.
Ik moest er natuurlijk dit keer ook weer bij zijn: bij Bob Dylan. Ik was ooit bij zijn eerste concert in 1978 in De Kuip. En een paar jaar geleden had ik me voorgenomen ook bij zijn laatste concert te zijn. Dus koop ik elke keer een kaartje als hij in Nederland is. En Bob houdt het lang vol, want dit jaar komt hij weer.
Deze zomer gaan mijn vrouw en ik op bedevaart. Nee, niet naar Lourdes of Jeruzalem. Had ook gekund. Maar we gaan naar Amerika. Om precies te zijn: het diepe zuiden van de VS. Daar kwamen onze helden vandaan. Zoals misschien bekend ben ik fan van Johnny Cash. Mijn vrouw is meer van Elvis. Dus staan Nashville en Memphis op het programma.
LinkedIn is een wonderlijke loot aan de stam van de social media. Zo krijg ik regelmatig vacatures doorgestuurd waarvoor ik ten ene male ongeschikt ben. Vliegtuigbouwer bij Fokker bijvoorbeeld. Of engineer bij Bos Kalis. Ik begrijp het wel: ik woon in de buurt van die bedrijven. Maar verder is elke overeenkomst zoek.
Predikanten zouden na acht jaar naar een andere gemeente moeten. Ze dutten anders in. Bovendien is hun gemeente dan doorgaans op hen uitgekeken. De praktijk wijst het uit. Aldus mijn landelijke kerk.
‘Met Ziggo, zegt u het maar.' ‘Ja, mevrouw, het digitale beeld van mijn tv stoort.’ ‘Is dat op alle zenders?’ ‘Jawel, mevrouw. En gisterenavond ook al.’