Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
De eerste echte lentedag. Het is vroeg in de ochtend. Ik sta in mijn tuin zoals ik elke dag doe. Ik mediteer er en bid. Geen spiritueler plek dan onder een blote hemel. Maar vandaag is anders dan de afgelopen maanden. De kou is weg. De magnolia staat in volle bloei. Ook de bomen naast ons huis kleuren roze. En ineens is ook de grond geel: het speenkruid. Het is windstil, de hemel blauw.
Precies twee weken geleden overleed mijn vader. Eendrachtig geschaard rondom onze moeder hebben we hem als kinderen en kleinkinderen herdacht en uitgedragen. Ik mocht de preek doen. Ik wist al welk Bijbelgedeelte we moesten lezen.
Gisteren was het weer zover. Toen ik mijn auto geparkeerd had en naar ons kerkgebouw liep zag ik er weer één. Een achtergelaten winkelwagen. Het gebeurt wel meer. Mensen doen hun boodschappen in het nabijgelegen winkelcentrum. Ze laden in, maar zijn te beroerd om het wagentje terug te brengen. Ze laten het staan bij de kerk.
Het was dit keer mijn beurt om naar Cookers te gaan. Moet ik even uitleggen. Elke week zijn mijn collega en ik beurtelings een morgen aanwezig in een plaatselijk eetcafé. Voor wie maar wil aanschuiven. Voor een luisterend oor, een afspraak, een vraag en in ieder geval een kop koffie. We laten via Facebook en Twitter van onze aanwezigheid weten.
Mijn kerk (de Protestantse Kerk in Nederland) houdt een enquête onder haar leden. Het gaat niet goed met de kerk. Ze lijdt aan ledenverlies, ze vergrijst. Dat betekent dat de overdracht van kerkgebonden geloof onder de nieuwe generaties ernstig stagneert. Daarom worden de leden bij een nieuwe toekomstvisie betrokken.
Weer een relletje in de kerk. Hadden we eerst Klaas Hendrikse, de atheïstische predikant, nu hebben we Edward van der Kaaij die ontkent dat Jezus heeft bestaan. Het evangelie is in zijn visie een mythe die ontleend is aan de Egyptische mythologie over Osiris.
Gisteren werd herdacht dat Auschwitz zeventig jaar geleden werd bevrijd. De media besteedden er ruim aandacht aan. Regisseur Steven Spielberg had voor deze gelegenheid een aangrijpende korte film gemaakt over de geschiedenis van het kamp. Ik zag hem en was opnieuw verbijsterd over de moordmachine die Auschwitz was. Je went er nooit aan en dat is maar goed ook.