Washington Phillips was een Afro-Amerikaanse boer die ook het evangelie preekte – zowel kerken, alsook op straat. Hij deed dat sprekend, maar vooral zingend. En: hij begeleidde zichzelf op een bijzondere manier. Het is nog altijd niet duidelijk met welk instrument, maar het lijkt een soort citer. En sommigen zijn ervan overtuigd dat hij er twee tegelijk bespeelde.

Wat zijn liedjes zo bijzonder maken, is dat ze, behalve
muzikaal interessant, zo aandoenlijk, eenvoudig en oprecht zijn. Hier zingt een
mens met een diepe religieuze roeping. Elke keer dat ik naar hem luister, moet
ik denken aan Bob Dylan die ooit over religie zei: ‘Ik geloof niet in dominees
of rabbijnen; ik geloof de liedjes.’ Washington Phillips is een van de vele
voorbeelden van hoe geloof zich vooral overtuigend uit in muziek. Maar in zijn
soort is er maar één.

Robert Johnson mag dan de vader van de blues zijn, voor mij
is Phillips dat van de gospel. Hij is lang niet zo bekend als Johnson, maar dat
zijn liedjes tijdloos zijn toonde Djurre de Haan. Hij zong één van zijn liedjes
in De Wereld Draait Door (zie onder). Dat was ook het moment dat ik met Phillips
kennis maakte.

Spotify brengt hem nu opnieuw onder de aandacht. ‘Spotify’ zeg ik, want hoewel de streamdienst meldt dat het een nieuw verschenen album is, zag ik nergens dat deze op cd te krijgen is. ‘The Key To The Kingdom’ is wel nog steeds te verkrijgen, en daar staan alle opnames van Phillips op. Maar wel goed dat Spotify opnieuw een schijnwerper richt op deze onvergetelijke gospelzanger.

(Djurre de Haan aka awkward i laat horen hoe springlevend het werk van Phillips is:)