Wim bespeelt in zijn muziek vele registers: luisterliedjes voeren de boventoon, maar ook rock (‘Uiteraard’) en reggae (‘Omdat ik zoveel om je geef’) schuwt hij niet. Dit ruime palet (en de genoemde liedjes) vinden we ook terug op zijn nieuwste album: een registratie van zijn jubileumconcert in Dordrecht.

Het album opent met het fijnzinnige ‘Harten delen’, een teder nummer over de liefde. Dat die liefde ook en vooral die van God omvat, is niet verrassend in het werk van Bevelander. Want rode lijn op al zijn albums is de gospel. Hij schaamt zich niet voor zijn geloof. Maar het mooie is dat het ook niet ‘in your face’ is. Daar is de bescheiden en sympathieke zanger te subtiel voor. En te relativerend, voeg ik eraan toe, want humor en zelfspot zijn hem niet vreemd.

Wim wordt tijdens dit concert ondersteund door Elise Mannah.
Een goede keuze, want haar fijne en heldere zangstem is een belangrijke
aanvulling. Bij voorbeeld op ‘Briljant’ en ‘Kijk ‘m lopen’. En laat ik niet de band
vergeten. Mooi om oude nummers van Wim te horen met zo’n geweldige liveband!

Melancholie en verstillling worden op het album afgewisseld met uitbarstingen van vreugde. Ik denk aan ‘Genieten is een gave’, dat bijna als een carnavalskraker klinkt. Het verraadt wat mij betreft de Brabantse achtergrond van Wim. En dat geldt helemaal voor ‘De zaoier’, een prachtige liedje geïnspireerd door de gelijknamige gelijkenis van Jezus: Wim zingt het in het Brabants.

‘Kyrie Eleison’ is een prachtig liedje, maar jammer is dat de credits op Spotify vermelden dat het door Wim zelf werd geschreven, maar dat niet vermeld wordt dat het duidelijk geënt is op het gelijknamige nummer van de Belgische bard Willem Vermandere, dat ook door Herman van Veen op de plaat werd gezet. Iets dergelijks geldt voor ‘Ik zou weleens willen weten’. Het is van Jules de Corte, maar ik kom die naam niet tegen. Wel dat Wim het geschreven zou hebben. Even veranderen op Spotify, zou ik zeggen.

Maar dat zijn schoonheidsfoutjes in een verder prachtig album. Ik werd vooral geraakt door de kwetsbaarheid waarmee de zanger zich in sommige nummers opstelt. Zoals het slotnummer ‘Hier ben ik’ dat net als het openingsnummer ‘Harten delen’ de eigen tekorten niet schuwt. Maar het allermooist vond ik ‘Het beste en het mooiste’, een zegenliedje. Die zegen wens ik ook Wim in zijn verdere carrière. Ik ken Wim van de band Cashflow3 die altijd meewerkte aan 'mijn' Johnny Cash-diensten. Wim verliet die band omdat zijn hart bij zijn eigen werk ligt. Een goede keuze, want zijn talenten komen in zijn persoonlijk werk tot de grootste bloei.