In dit boek laat hij zien dat de secularisatie de kerk hard heeft getroffen, maar dat zij het mede aan zichzelf te danken heeft. Wat is verdwenen is niet de religie, maar de vanzelfsprekende plek die de kerk innam in de publieke ruimte. Er is niet minder geloof, maar wel minder kerk. Dan doe je iets verkeerd als kerk. En dat verkeerde – zo meent Kuitert - is de stellige leer waarmee de kerk meent de waarheid over God in pacht te hebben.

‘Blaas wat minder hoog van de toren,’ lijkt het advies van Kuitert. Bouw je kerk niet op een onaantastbare of dwingende leer, maar op overlevering. Met dat laatste bedoelt Kuitert: wat gelovigen kunnen bieden is de overlevering van generatie op generatie. Wat in de overlevering zit (en in de leer niet) zijn, om zo te zeggen, de mensen zelf. De ervaring die zij zelf hebben opgedaan, zit in wat zij overleveren. Aan die ervaring wil hij recht doen. Maar vergroot die dan vervolgens niet tot een onaantastbare waarheid.

Kuitert richt zijn pijlen op een geloof dat meent dat het gebouwd is op een (zeker) weten. Hij legt daarbij meerdere keren de vinger op de zere plek. Waar haalt de kerk de autoriteit voor haar pretenties vandaan? ‘Van God zelf,’ luidt het antwoord van de kerk en haar gezagsdragers. Maar die god hebben zij er eerst zelf ingestopt. Daarom kun je de kerk maar beter bouwen op het begrip overlevering. In overlevering gaat het niet om een (zeker) weten, maar om een kijk op de wereld zoals die door mensen ervaren wordt, aldus de auteur.

Kuitert stelt altijd vragen die je dwingen tot een adequaat antwoord dat ook voor buitenstaanders helder is. Daarom lees ik hem graag. Maar tegelijk lijkt hij zo geobsedeerd door de leer van de kerk dat hij zelf van de weeromstuit soms lijkt te trappen in de val die hij bestrijdt. Hij weet namelijk zelf wel heel erg zeker dat de God waarnaar de ‘kijk’ van gelovigen verwijst, niet bestaat. Daarom komt hij tot de conclusie dat je om christen te zijn niet gelovig hoeft te zijn. Dat lijkt mij wel heel erg weinig!

Dat is nu uitgerekend de reden waarom zoveel mensen allergisch reageren op de naam Kuitert. Hij legt niet alleen de vinger op de zere plek (waardoor hij inzichtelijk maakt wat velen zo doet afkeren van de kerk), hij duwt ook altijd wat teveel door, voor mijn gevoel. Maar misschien hoort dat bij een luis in de pels. Flauw zijn zijn boeken in ieder geval nooit.