Het boek biedt inderdaad een mooi overzicht van spraakmakende theologen. Maar ik had verwacht vooral jonge wetenschappers aan te treffen. Dat bleek anders. Alle besproken theologen zijn de zestig al gepasseerd. Eén is zelfs van 1931 (Zizioulas). Wel, als ‘the next generation’ (zoals de ondertitel luidt) zo ruim genomen wordt, had ik ook wel andere namen verwacht. John D. Caputo, Walter Brueggemann, N.T. Wright, Marcus Borg, om er maar een paar te noemen.

Maar goed, zo’n keuze kan niet anders dan arbitrair zijn. Het lijstje is dan ook waarschijnlijk eenvoudig verder aan te vullen. En zoals gezegd: ik kwam wat namen tegen die ik niet kende en dat verruimt je horizon. Sterker, ik kreeg ook meteen zin om wat boeken van de besproken theologen aan te schaffen.

Het meest interessant vond ik de vrouwelijke theologen Janet Martin Soskice en Sarah Coakley. De eerste houdt zich vooral bezig met de aard van de taal van het geloof, de tweede met de relatie van religie en seksualiteit. Hun boeken staan inmiddels in mijn verlanglijstje van Amazon.

Wat opvalt is dat alle besproken theologen zich thuisvoelen bij de klassieke theologie. De triniteit wordt door allen als uitgangspunt genomen. Tegelijk zijn alle theologen in gesprek met cultuur en wetenschap. De blik is dus bepaald niet naar binnen gericht.

Wie niet gewend is aan het lezen van theologie of filosofie zal aan dit boek een kluif hebben. Ook voor mij was het wel eens doorbijten. Maar ik kreeg de indruk dat dit niet alleen aan mij lag, maar soms ook aan het onnodig gecompliceerd taalgebruik van de inleiders.

En over taal gesproken: niet elke theoloog is een begenadigd schrijver. Wat wordt er soms stijlloos geformuleerd! Het boek wemelt bovendien van de taal- en stijlfouten, vooral het hoofdstuk over John Milbanks. De redacteur had daar beter werk moeten doen.

Wie zich daardoor niet laat ergeren of afleiden, krijgt een mooi overzicht van het denkwerk van theologen met diepgang. Deze dorpsdominee is in ieder geval weer een beetje bijgepraat.