De film volgt twee Engelse soldaten die een bijzondere opdracht krijgen. De Duitsers hebben zich langs een gedeelte van het front teruggetrokken, zo lijkt het. Maar dit is een valstrik. De twee moeten nu door vijandelijk gebied trekken om een ander regiment te waarschuwen: niet aanvallen, anders wacht hen een slachting. Deze boodschap kan alleen mondeling gebracht worden aangezien de reguliere communicatiekanalen niet werken.

De film volgt de twee op hun gevaarlijke missie. Het wordt een bloedstollende onderneming. De film brengt het met indrukwekkende middelen in beeld. Ze is opgebouwd met lange ononderbroken shots die je als kijker de sensatie geven dat je bij hen bent. Ook de enscenering en de decors zijn hyperrealistisch.

Halverwege het verhaal klinkt, midden in de waanzin van de oorlog, ineens 'Wayfaring Stranger', een oude Amerikaanse gospel over de vaak moeilijke reis door het leven. Maar - zo zingt het lied - : 'In het land waar ik naartoe ga, is geen moeite en gevaar meer.' Het lied raakte me, gepositioneerd op dat moment, frontaal.

Ik heb heel veel over de Eerste Wereldoorlog gelezen. Heb een aantal malen de plekken bezocht in Zuid-België waar een van de gruwelijkste slagen plaatsvond. Toch had ik het gevoel dat de Eerste Wereldoorlog door dit filmverhaal dichterbij kwam dan ooit tevoren. De ontstellende beelden hielpen daar wel aan mee. En ja, je moet dus tegen een stootje kunnen als je deze film bekijkt.

Ik ken geen betere manier om elkaar te overtuigen van de totale zinloosheid van bewapening en oorlog dan informatie over deze eerste moderne oorlog uit onze geschiedenis. ‘1917’ is een indrukwekkend document dat daaraan bijdraagt. In een tijd dat er veel getwijfeld wordt aan het nut van Europese eenheid, kan de film fungeren als een krachtige tegenstem.