Veel komen we over de man niet aan de weet. Na het prachtige openingsnummer ‘The Stranded Man’ vervolgt het album met ‘I Was Innocent’ waar het lijkt alsof hij bij een geweldsituatie was betrokken (‘Didn’t pull the trigger, didn’t hide the gun’). En ‘Maybe, Maybe Not’ bezingt de twijfel of hij het verleden achter zich kan laten. Maar welk verleden?

Het mysterie wordt niet verder ingevuld. Maar dat zorgt ervoor dat de songs niet in een te vaste mal worden gegoten. Ze kunnen zodoende ook op zichzelf staan. En dat doen ze, vooral door de goede teksten, de prachtige melodielijnen en de subtiele begeleiding. Daarbij mag de naam van Reyer Zwart niet onvermeld blijven. Hij neemt veel voor zijn rekening: akoestische en elektrische gitaar, bas, diverse toetsinstrumenten. Een droombegeleiding!

Maar het zijn vooral de stem en het talent van VanWyck die dit album tot grote hoogte brengen. Folk, pop, country, gospel, Americana – ze beheerst alle genres. Er verschenen binnen korte tijd dan ook al veel lovende recensies over dit album. Muziekblad OOR noteerde al dat VanWyck Ilse DeLange naar de kroon steekt als dé Nederlandse Americana-zangers. En inderdaad, ze lijkt klaar voor Nashville.

Het nummer ‘The Smiling Prophet’ kan zomaar haar visitekaartje daarvoor worden: een country-gospel over een mysterieuze gestalte die zingt ‘Give me your hurt / Give me your pain / Give me your broken heart peaces / I’ll mend them again.’ Ik moest denken aan Jezus. Maar tegelijk is het ook mooi dat het niet ingevuld wordt.

Absolute hoogtepunten van het album zijn wat mij betreft het al genoemde openingsnummer en het slotnummer ‘My Baby Rides a Dark Horse’. Het minimale gitaarspel van Zwart wordt hier ondersteund door fluwelen violen en cello. Het vormt in alle zachtheid de perfecte ondergrond voor de schitterende stem van VanWyck. Kortom, het album is wat mij betreft een (hopelijk voorlopig) hoogtepunt in haar carrière.