Johnny neemt de taak op zich. Op een zeker moment roept zijn
werk weer. Maar zijn zus kan nog niet terugkomen. Daarom vraagt hij Viv of Jesse
met hem mee mag. Zo komen de twee vervolgens in New York en New Orleans. En
onderweg krijgt de relatie van de grote en de kleine man een eigen dynamiek.

Het mannetje lijkt aanvankelijk wat vreemd. Maar langzaam ga je zijn gedrag begrijpen. En zijn tegenspeler gaat dat ook begrijpen. Jesse is misschien een beetje verwend, maar hij is vooral eenzaam. Hij speelt graag dat hij een wees is die is geadopteerd. Er ontwikkelt zich een ontroerende verstandhouding die ook zijn oom goeddoet, want ook hij blijkt een eenzaam man die schijnbaar onbezorgd leeft, maar in werkelijkheid alleen zijn werk heeft.

Het eerste deel van de film vond ik wat traag. Maar
gaandeweg spint het verhaal de kijker in. Mede dank zij de prachtige
(zwart-wit!) opnamen. Maar het zijn vooral de overtuigende rollen van Joaquin
Phoenix en vooral Woody Norman die je kluisteren aan het verhaal (wat kunnen
kinderen toch vaak naturel spelen!). Ze geven elkaar levenslessen over deze ‘strangely
beautiful world’.

In sommige aankondigingen wordt de film een road-movie genoemd. Dat vond ik minder het geval. De film speelt wel op drie locaties (de genoemde steden en Los Angeles), maar het onderweg zijn vindt vooral plaats in de steden zelf. Maar dat komt zeker niet in mindering op mijn positieve ervaring. Prachtige film!