Ook op zijn nieuwste album grossiert The Tallest Man On Earth (waarom gebruikt hij toch die naam? Nog niet kunnen ontdekken) in prachtige melodieën en verrassend gitaarspel. Al is de vergelijking met Dylan al vaak gemaakt, het openingsnummer ‘Hotel Bar’ deed mij eerder denken aan Mumford and Sons. Veel van hun songs beginnen zacht, maar als een aanloop naar een explosie. Zo lijkt ‘Hotel Bar’ lange tijd zo’n aanloop, al blijft hier de explosie uit.

Ook de banjo op ‘My Dear’, een prachtig liefdesliedje, deed mij aan de groep uit London denken. Maar inderdaad, Dylaneske nummers kom je ook op dit album tegen. ‘There’s A Girl’ en ‘Waiting For My Ghost’ bijvoorbeeld, al zullen dat opgelegde voorbeelden zijn, want het eerste dat opvalt aan deze nummers is het mondharmonicaspel.

De gitaar is overigens het hoofdinstrument van Matsson – akoestisch en elektrisch. ‘What I’ve Been Kicking Around’ is daarvan de mooiste illustratie. Wat een prachtig spel én op de akoestische en de elektrische! Met name zijn spel op de elektrische gitaar is verrassend: hij bespeelt die op een folky manier, maar met een tikkeltje gain of overdrive. Mooi!

‘I’ll Be The Sky’ is een song in de beste folktraditie. Toch wil dat niet zeggen dat The Tallest Man alleen maar herhaalt wat anderen vóór hem al deden. Hij heeft een onmiskenbaar eigen geluid met zijn gruizige stem die ook op een ander nummer ineens heel verkouden kan klinken. Luister maar naar ‘I’m A Stranger Now’.

En dan hebben we nog niet gehad over de teksten. Er zitten practige metaforen bij: And all that I fear is that all that I have given you / Is a ship out to nowhere that wants to be out of control (uit ‘The Running Style of New York’). Al moet je de teksten wel op het internet zoeken, want de cd heeft geen boekje of liner notes. En daar word ik altijd wat pissig van: daar koop ik geen cd of lp voor; dan had ik het wel bij Spotify of Tidal kunnen laten.

Maar we mogen niet negatief eindigen. The Tallest Man On Earth is een grootheid aan het worden. Dat bevestigt hij nog eens met dit album. Ik had graag gezien dat hij zijn verrassende samenwerking met het klassieke ensemble yMusic (op een EP uit 2017) nog even had voortgezet. Die maakte meer dan duidelijk dat hij de vergelijking met Dylan voorbij is. Maar goed, wie luistert naar dit album, hoort het ook.