Het album ‘Land of Doubt’ biedt wat de titel belooft: verhalen over breekbaarheid. Want verhalen, daar draait het om in de songs van Baker. Over een Vietnam-veteraan (‘Same Kind of Blue’), over liefdespijn (‘Leave’) en een land vol twijfel (de titelsong). Ik zou trouwens alle nummers wel kunnen noemen, want dat is het knappe van dit album: nergens zakt het in. Stuk voor stuk zijn het ijzersterke songs.
De liedjes zijn donker, traag, verstild, minimaal en sober, maar ongelooflijk prachtig. Een gitaar of piano bepaalt de voorgrond, tegen af en toe een achtergrond van violen of een trompet. En al zijn de liedjes aarzelend, de melodieën staan als een huis. En de stem? Ach ja, ik schreef het al: die is niet sterk. Maar wie luistert naar de teksten merkt hoezeer die soms hortende en stotende stem past bij de inhoud.
De taal is poëtisch. Maar soms is er geen taal. Er staat op het album een vijftal zogenaamde ‘Interludes’: muzikale intermezzo’s. Ze zijn elk vernoemd naar losse regels uit songs van het album. Wat de relatie van die Interludes met de desbetreffende songs is, heb ik niet kunnen ontdekken. Maar ze geven de opeenvolgende tracks een mooie cadans.
Bekijk de clips hieronder eens en oordeel zelf. De eerste is ‘Same Kind of Blue’, waar Baker zelf over schrijft: ‘I got the story for this song from a young man who came out of Viet Nam in the 60's. He was a tunnel rat - a hard brutal job.’ Over verhalen gesproken! Direct na de song volgt het Interlude 'Pastures Fit For Thoroughbreads'. De clip daaronder is ‘Peace Out’.
De cd is in eigen beheer uitgegeven. Ik bestelde hem bij www.luckydice.nl en kreeg ook nog eens een door Baker gesigneerd exemplaar! Die zijn er inmiddels niet meer, maar wie het album wil hebben, kan daar vast nog terecht. En in januari 2018 treedt Baker op in Nederland. 'Gaan!' zou ik zeggen.
https://www.youtube.com/watch?v=5uJ3oIkCjg4
https://www.youtube.com/watch?v=SjVqM2Z_iAM
https://open.spotify.com/album/0RHKTeX356JVlsdFhUmqfe

Muziek
Sufjan Stevens: Carrie & Lowell
De nieuwste cd van Sufjan Stevens is een prachtig eerbetoon aan zijn moeder Carrie. Zij leed aan schizofrenie, leidde een onordelijk leven met druggebruik en stierf tenslotte aan maagkanker. Een tragisch leven dus en geen reden tot grote dankbaarheid – zeker niet als je weet dat Carrie haar zoon als kind al achterliet.
15 april 2015

