Kelly heeft wel een voorliefde voor poëzie. Want het blijft niet bij Thomas. Op dit album worden ook gedichten van Philip Larkin ('The Trees'), Gerard Manley Hopkins ('God’s Grandeur') en Silvia Plath ('Mushrooms') op muziek gezet. Deze crashen beduidend minder dan het beroemde gedicht van Thomas. Maar dat komt misschien omdat ik deze gedichten niet kende.

Veel interessanter vind ik de songs waarvan Kelly niet alleen de muziek maar ook de tekst zelf heeft geschreven. Het lijkt ook wel alsof ze muzikaal beter zijn. Na het openingsnummer volgt meteen het sterke 'With the One I Love'. Meteen daarna het overtuigende 'Bastard Like Me', dat gaat over de Australische (Kelly is trouwens zelf ook Australiër) Aboriginal-activist Charley Perkins.

Hoogtepunten vond ik 'Bound To Follow (Aisling Song)', 'Seagulls of Seattle' en 'Morning Storm': songs die stuk voor stuk staan als een huis op een ondergrond van voorbeeldige singer-songwriting-muziek. Kelly weet zich ook te omringen met goede musici, zodat de nummers allemaal muzikaal mooi zijn afgewerkt.

‘Nature’ heet het album en dat is niet zomaar een labeltje zoals vaak wel het geval lijkt bij andere albums. De songs hebben voor het vergrote deel een duidelijke link met dit thema. Maar ja, 'Death Shall Have No Dominion'… Niet meer doen, Kelly! Voor de rest: mooi album.

https://www.youtube.com/watch?v=lhDf4isIseo

https://open.spotify.com/album/2XM0pV5qaqy4cEESuUCkmw?si=btMwnyvASrSD9TRpaZe7nw