Over verbeelding, geloof en de dingen die er werkelijk toe doen.
Wat een album! Goeie kans dat deze plaat nummer 1 wordt op mijn jaarlijstje. Voor wie hem niet kent: Sam Baker is een singer-songwriter uit Texas. Hij ziet zichzelf meer als maker van liedjes dan als zanger. En dat begrijp je als je naar hem luistert: hij heeft geen formidabele zangstem. Maar juist die kwetsbaarheid maakt hem overtuigend.
Er zijn van die albums die je met een ruk uit je spoor trekken. Mijn spoor is dat van de Americana – de verzamelnaam van country, blues, folk en rock en alle mengvormen daarvan. Meestal schrijf ik over de luisterervaringen die ik in die contreien opdoe. Maar deze maand een album dat daar volledig buiten valt, maar dat me wel van de sokken blies.
Ik mag graag een cd draaien terwijl ik kook. Bepaalde albums laten zich namelijk heel goed – wat ik noem – ‘zijdelings’ beluisteren. De kern van zulke albums raakt je ‘en passant’. Andere albums laten zich alleen ontsluiten door opsluiten: koptelefoon op, teksten erbij, nergens anders aan denken. Zo’n album is dat van Will Stratton.
Ryan Adams is vorig jaar gescheiden en steekt dat bepaald niet onder stoelen of banken. Hij vulde zelfs een heel nieuw album met het verdriet. Het album laat zich beluisteren als een chronologisch vastgelegd rouwproces. Maar het aloude cliché dat verdriet vaak leidt tot mooie kunst, blijkt in dit album opnieuw bewaarheid.
‘House of Cards’ mag je wel ‘de serie der series’ noemen deze dagen. Ieder nieuw seizoen wordt met gretigheid bekeken. Sommigen trekken een weekend lang de gordijnen dicht, beantwoorden hun telefoon niet, om in één zucht alle afleveringen van het nieuwe seizoen te bekijken. Maar ik ontdekte in seizoen 5 toch wat slijtage.
Rodney Crowell is inmiddels een veteraan in de muziekwereld. Samen met mannen als Guy Clark, Townes van Zandt en Steve Earl bestormde hij in de jaren zeventig de bastions van het folk- en country-establishment. Velen uit die beweging zijn er niet meer, maar Crowell’s nieuwste cd toont dat hij ‘alive and kicking’ is.
De tijd dat Rowwen Hèze vooral een feestband was, is al lang voorbij. Natuurlijk de heren maken gelukkig nog heel wat vrolijke muziek. Maar dat de Limburgse band ook prachtige ballades en luisterliedjes maken, is in de Randstad nog bij veel mensen niet doorgedrongen. Hun laatste cd is ook wat dat betreft weer van ontroerende schoonheid.
