John Hiatt staat altijd garant voor een prachtige mengvorm van rock, blues, country en folk. Zo ook op dit nieuwe album, dat in een paar dagen werd opgenomen tijdens een zonsverduistering, vandaar de titel van het album. Hiatt trekt stijlregisters open die me stuk voor stuk pakten.

Het ronkende en heerlijk swingende ‘Over the Hill’ (oorwurm!) is net zo overtuigend als het klein gespeelde en ontroerende folknummer ‘Aces Up Your Sleeve’. Het openingsnummer 'Cry To Me' is een ijzersterke binnenkomer die me meteen meenam. 'Meer, meer, meer!' bleef ik na elk nummer denken. Er zat wat mij betreft maar één wat minder nummer in: 'One Stiff Breeze', maar dat was tegen het einde en werd gelukkig meteen goed gemaakt door het slotnummer.

De teksten zijn prachtig, al zijn de thema’s niet zo divers. De meeste gaan over de ups en downs van relaties: de hoop, de herinnering, de vreugde, de nederlagen, de boosheid en teleurstelling. Het ritme van de woorden past feilloos op die van de muziek. Logisch, zou je zeggen, maar dat is lang niet altijd het geval.  Het is in de popmuziek nogal eens wringen geblazen. Niet bij Hiatt. Hij heeft iets literairs.

De vergelijking tussen Hiatt en J.J. Cale is eerder gemaakt. Maar ze dringt zich nog sterker op bij het beluisteren van veel nummers op deze cd. Dat heeft vooral te maken met het gitaarspel van de jonge Yates McKendree. Luister bijvoorbeeld naar ‘Poor Imitation of God’. Het is alsof je Cale hoort.

Elders las ik dat Yates ’s avonds in zijn eentje de overdag opgenomen tracks inspeelde. Daarvoor hoefde hij niet ver: de studio is van zijn vader Kevin McKendree, die op het album ook meespeelt. Vader en zoon namen trouwens ook de productie, mix en engineering van het album voor hun rekening. Een getalenteerd stelletje!

Maar het zijn natuurlijk de songs die het moeten doen. En zoals ik al in de inleiding schreef, ze zijn van een hoog gehalte. Hiatt begint op leeftijd te raken. Dat is ook te merken aan de teksten. Zie het eerder genoemde 'Over the Hill' of het slotnummer 'Robbers Highway': 'Lost my brothers, lost my friends / Only one way this thing ends' , om te verzuchten: 'Come and get me, Jesus, cause I can't go'. Maar Hiatt wordt, om zo te zeggen, mooi oud. Wat een prachtalbum! Ik heb ervan genoten.

https://www.youtube.com/watch?v=uWo60XaBq2A

https://open.spotify.com/album/1xj9Fu7Ec7mbspOHEYuZRU?si=oRNbNJ-ESXmyS1jetgTPCQ