Dat geldt ook voor zijn nieuwste cd getiteld ‘Thrum’ (dat zoiets betekent als ‘tokkelen’). Er zijn nummers die aanvankelijk hier en daar aanvoelen als nagelkrassen op een schoolbord. Maar wie het geduld opbrengt om het album een tweede en derde kans te bieden, wordt vertrouwd met de nummers en ontdekt diepe schoonheid.

Pareltjes op dit album zijn ‘Blood of the Forgotten Song’, ‘River Floor’ en ‘Keep Us in Song’. Bijzonder is ook dat het geheel is opgenomen terwijl de mix gelijktijdig werd gedaan. Ook nu speelt de zoon van Levon, de zoon van Henry, met zijn vader mee – net als op het vorige album. Hij neemt de blaasinstrumenten voor zijn rekening.

Handelsmerk van Joe Henry is zijn verrassende mix van folk en jazz. In dat opzicht vind ik dit album weer net iets beter dan het vorige. Rijker georkestreerd ook. Wat me af en toe wel gaat tegenstaan is de wat zeurende stem van Henry. Het is alsof hij dat steeds meer gaat accentueren – iets wat me bij Lucinda Williams me ook opviel. Niet doen, Joe!

Aanstaande zondag speelt Joe Henry in Paradiso. Ik zal er van de partij zijn. Ik hoop dat hij dan ook iets van zijn vroegere werk laat horen (‘Trampoline’ bijvoorbeeld), want daar zitten meer up-tempo nummers onder dan in zijn recente werk. Waarmee maar gezegd wil zijn dat wat meer diversiteit voor de toekomst zeker geen kwaad kan. Maar ook dit album haalt bij mij weer een dikke voldoende.

https://www.youtube.com/watch?v=6iGwNBuJQCg

https://open.spotify.com/album/5a5as4di63ryQwgojeOpnR?si=KSRSYZuVSNauINb56dYU3w