Rowwen Heze wordt door velen gezien als een feestband, maar
dat is maar ten dele terecht. In de loop der jaren kwamen er al menig gevoelig
lied uit de pen van Poels. Denk aan ‘November’, ‘Auto, vliegtuug’, ‘De Peel in
brand’. Daarmee bewees hij zich een uiterst kundig liedjessmid.

Dat onderstreept Poels alleen maar des te sterker met dit
nieuwe album. Het zijn allemaal liedjes die deze gevoelige kant van hem tonen.
Al meteen is het raak. In ‘In de achtertuin’ bezingt hij het vertrek van zijn
zoon. Hij gaat de wijde wereld in. En dat moet. Maar mocht hij niet slagen,
‘kom dan terug naar de achtertuin, je staat nooit voor een dichte deur’. Ik zou
het lied zo in de kerk kunnen draaien bij het verhaal van de verloren zoon!

‘Zwaor en breekbaar’ is ook zo’n mooi nummer. Poels bezingt
er zijn vliegangst in en de koffer die met hem meereist. ‘Die koffer, dat was
ik: veel te zwaar en breekbaar.’ Of neem ‘Chaufeur’. Nee, geen taalfout, want
het lied gaat hoe Poels als kind het woord telkens verkeerd schreef en daarvoor
op z’n kop kreeg.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het album staat vol met
sterke nummers. Maar ik mag de naam van B-j Baartmans niet vergeten. Hij
bespeelt de meeste instrumenten en dat is genieten geblazen. Wat een vakman.
Wat een beheersing van de vele instrumenten die hij bespeelt.

Ik heb het album als lp gekocht. Een aanrader. Want de foto’s van Han Ernest (de hoffotograaf van popmagazine ‘Heaven’) zijn werkelijk om in te lijsten. Kortom, het album is in alle opzichten fantastisch. Ik heb maar één ‘maar’. Zal Rowwen Heze dit overleven? Ik houd mijn hart vast.