Shalev vertelt dit verhaal op meeslepende wijze. Je moet als lezer wel snel door de eerste bladzijden heen. Die eerste bladzijden vormen namelijk een soort ouverture waarin alleen sprake is van anonieme personen, waardoor je aanvankelijk weinig houvast krijgt. Maar al snel komt het verhaal op gang – met zoveel vaart dat ik nauwelijks kon stoppen met lezen.

Dat begin is trouwens (uiteraard!) wel nodig, want deze vage en daarmee wat verwarrende aanvang wordt tegen het eind glashelder en blijkt de roman voor een groot deel te dragen. Ik realiseer me dat dit wat duister klinkt, maar ik wil dan ook niet teveel weggeven.

De roman draait grotendeels om de grootvader. De lange titel van het boek slaat dan ook op de zaken die zijn familie hem gaf bij het begin van zijn huwelijk – de periode waarmee het echte verhaal begint. Maar ook het leven van zijn kleindochter Roeta speelt een belangrijke rol in het verhaal.

Haar huwelijk wordt lange tijd ontwricht door een persoonlijk drama: zij en haar man verliezen een zoontje. De roman is dan ook voor een groot deel een mannengeschiedenis. Uit de mond van Roeta horen we over hun agressie, hun vermogen tot beminnen, hun kleinheid, hun kracht en vooral: hun gekte.

Opvallend vond ik dat Arabieren of Palestijnen volledig buiten beeld blijven in dit boek. Zowel in de episodes die spelen in de jaren vóór de onafhankelijkheid van Israël als erna ontbreken ze. En dat terwijl er altijd spanningen tussen joden en niet-joden waren in de samenleving van Palestina/Israël.

Shalev schreef met dit boek niettemin een roman van grote allure over liefde en wraak, over tragiek en schuld. De stijl deed mij af en toe denken aan die van de grote Zuid-Amerikaanse schrijvers met hun voorkeur voor surrealisme en uitvergrote menselijke eigenaardigheden. Shalev weet deze familiegeschiedenis ook nog eens een hoog thrillergehalte te geven. Een aanrader!