In dagblad Trouw stond al een lovende recensie. Er werd gememoreerd dat, als er sprake is van een christelijk milieu, de karikaturen al snel van stal worden gehaald. Maar dat is in deze film zeker niet het geval.

Het verhaal speelt in de orthodoxe wereld van de Gereformeerde Gemeente - een gesloten wereld met eigen codes: vrouwen dragen alleen rokken, er is geen tv en de spiritualiteit is er één van diepe ernst en groot zondebesef. Maar dat alles wordt integer in beeld gebracht. Nergens een galmende of zangerige dominee of zwarte ouderlingen die als geestelijke rechercheurs het privéleven van gemeenteleden onder de loep nemen. We zijn hier, om zo te zeggen, Maarten 't Hart voorbij.

Hoofdpersoon is de tienerdochter van het gezin, Katelijne. Ze groeit op in een gezin met veel kinderen op een boerderij op het Zeeuwse platteland. Katelijne is het enige meisje; ze heeft alleen broers. Ze is een vrolijk en nieuwsgierig kind. Haar rol wordt heel ontwapenend gespeeld door Hendikje Nieuwerf, een groot talent.

De eigenzinnigheid van de vrolijke, nieuwsgierige en daardoor ook wat rebelse Katelijne moet wel leiden tot spanningen met de haar omringende wereld. Die zijn er ook wel. De scene waarin zij letterlijk een pak billenkoek krijgt, is daarvan het meest indringende voorbeeld. Het is een van de scenes die je als buitenstaander bepaalt bij hoe vreemd deze gesloten wereld is. Maar tegelijk is er geen sprake van grove of voortdurende mishandeling. Je ziet hoeveel moeite de vader heeft met wat hij ziet als zijn taak als tuchtiger. Maar dat toont wat mij betreft ook hoe verknipt religie mensen kan maken.

Katelijne krijgt ondertussen wel de ruimte om te zijn wie zij is. Maar als kijker zie je als snel waarom zij later dit milieu wel vaarwel móet zeggen. Met name de zure en de in het leven teleurgestelde moeder staat in schril contrast met haar levenslustige dochter. En die dochter zal haar levenslust niet laten smoren door bitterheid.

Daarom is het ook een optimistische film. Hij doet recht aan het orthodoxe milieu, maar brengt ook de ontwikkeling van Katelijne liefdevol in beeld. En waar de titel op slaat? Dat ga ik niet verklappen. Dan zou ik het einde van de film vertellen. Maar die scene is een mooie, vrolijke streep onder de verhaallijn van de film. Wat ik wel kan verklappen: Katelijne komt zonder noemenswaardige kleerscheuren door haar jeugd heen en verlaat zonder trauma's een wereld waarin zij wel geboren werd maar uiteindelijk niet blijkt te passen.