Als je Calexico noemt, is de grens met Mexico niet ver. De groep mengt americana met de zonnige maar ook vaak melacholische Mexicaanse muziek. De eerste associatie dient zich dan ook meteen aan: trompetten. En inderdaad, meteen al op het eerste nummer (‘Arizona’) klinken ze. Ze gaan ook niet meer weg. Op de vierde track (‘Compañera’) mag zelfs een guitarron (je weet wel, zo’n enorme akoestische gitaar met bastonen) een van de hoofdrollen spelen. Je voelt de zon al schijnen.

Maar het is niet alleen vrolijkheid wat de klok slaat. Het woord ‘grens’ viel al. Donald Trump wilde er een muur bouwen. Een eeuwenoud kerkje met de naam 'La Lomita' zou er voor moeten worden opgeofferd. Het kerkje wordt bezongen in het gelijknamige lied. De melancholie en de pijn gaan dan uiteraard overheersen. ‘The Barbed Wire’s Still Weeping’ is een vergelijkbaar nummer. Je wist het al, maar bij het beluisteren van dit nummer staat het weer glashelder op je netvlies: de grens tussen de VS en Mexico is het terrein van hartverscheurende taferelen.

Een aantal laid-back-nummers (waaronder ‘The Land of the Hummingbird’) kennen een heerlijk relaxte toon en dat maakt het album af. Gevoegd bij de prettige stem van Owens en de aanstekelijke melodieën, en natuurlijk de inbreng van de Calexico-mannen, heeft dit alles geresulteerd in een heerlijke cd. En waar de titel vandaan komt: ‘Sinners Shrine’? Het is een heiligdom in Tucson waarover je hier alles kunt lezen.

(Hier de 'making-of':)