Laat ik beginnen met de beperkingen. Nog maar twee jaar geleden verscheen er ook een biografie over Simon.  De auteur was Peter Ames Carlin. Deze biografie kraakt behoorlijk wat kritische noten. Bijvoorbeeld over de relatie van Paul met zijn jeugdvriend Art Garfunkel. Paul blijkt daarin niet altijd een sympathieke rol te hebben gespeeld.

Ander voorbeeld: Carlin onthult dat Simon een cassettebandje met Zuid-Afrikaanse muziek te leen had gekregen van een beginnend artiest omdat deze dergelijke (voor westerse oren nieuwe!) muziek zelf wilde opnemen: of Paul haar daarbij wilde helpen. Hij zegde toe, maar gaf het bandje nooit terug en vertrok in plaats daarvan spoorslags zelf naar Zuid-Afrika om daar te gaan werken aan zijn meest vernieuwende en geprezen album Graceland. Hoe noemen ze dat ook alweer? Iets met maten en naaien.

Dergelijke zaken worden in de nieuwe biografie verzwegen of er wordt een draai aan gegeven. Omdat Simon zelf zijn zegen moest geven aan het boek? Je gaat het als lezer bijna denken. Ook over het incident waarmee Simon samen met zijn vrouw negatief in het nieuws kwam (hij werd gearresteerd op verdenking van huiselijk geweld), wordt toch wat verhullend gesproken.

Maar daar staan veel nieuwe onthullingen tegenover. Bijvoorbeeld dat Simon lange tijd ayahuasca gebruikte: een plant uit Zuid-Amerika met hallucinogene werking. Hij had het middel ontdekt tijdens het maken van het album The Rhythm of the Saints. Simon was toen in Brazilië aanraking gekomen met een brujo, een soort medicijnman. Via hem leerde hij het middel kennen. Simon gebruikte het geruime tijd. Hij stond daarvoor ’s morgens om vijf uur op, at de plant en sprak dankgebeden uit in afwachting van de werking van de plant. Hij stopte met het gebruik toen hij negatieve stemmen ging horen.

Naast dergelijke onthullingen is de nieuwe biografie ook van waarde omdat Hilburn diep ingaat op de bijzondere wending in het werk van Simon. Vanaf het genoemde album krijgen veel nummers een spirituele laag. Bijvoorbeeld You’re the One van het gelijknamige album dat opent met: ‘May twelve angels guard you’, waarvan Simon zelf zegt: ‘The twelve angels refer to the twelve gates to the city of Jerualem’.

Paul Simon heeft iets met engelen trouwens. Daklozen noemt hij streetangels (zie het gelijknamige nummer en In a Parade op het album Stranger to Stranger), en engelen komen al in zijn werk voor sinds het album Graceland (‘Fat Charlie the Archangel sloped into the room’, ‘He sees angels in the architecture spinning in infinity’). Maar het mooiste voorbeeld is wel Questions For the Angels, een song van het album So Beautiful Or So What, dat opnieuw gaat over een dakloze met daarin de prachtige regels: ‘Questions for the angels / Who believes in angels? / I do / Fools and pilgrims all over the world’.

Hilburn brengt de spirituele weg die Paul Simon heeft afgelegd mooi in beeld. En hij laat zien hoe deze spirituele weg verbonden is met zorg voor en over het welzijn van de aarde. Je zou dan ook kunnen spreken van een ongebonden, ecologisch geïnspireerde mystiek met een eenvoudige boodschap: het is liefde die ons moet redden.

Nu focus ik op de latere Simon. Maar natuurlijk vertelt Hilburn zijn levensverhaal van a tot z. Van zijn jeugdjaren in de wijk Queens tot aan het laatste studioalbum dat hij maakte. Daarmee schildert Hilburn het portret van een rasartiest die al vanaf zijn vroegste jeugd in de ban was van het maken van muziek en die zich tot op hoge leeftijd (Simon wordt volgende maand 77) is blijven vernieuwen. Zelfs als fan van Simon raakte ik door het lezen van dit boek opnieuw onder de indruk van de fontein van creativiteit die Paul Simon is.

Hilburn schreef eerder een veelgeprezen biografie over een andere held van mij, Johnny Cash. Maar in de Nederlandse vertaling van dat boek werd de paginanummering van het register uit de Engelse vertaling één op één overgenomen, waardoor deze totaal niet klopte met de Nederlandse versie. Hopelijk is dat met de vertaling van deze biografie, die afgelopen maand uitkwam, niet het geval. Ik kan het niet controleren: ik las het oorspronkelijke boek. Dat las al heel prettig. In het Nederlands moet dat minstens zo aangenaam zijn. Lezen, zou ik zeggen.