Het nieuwste album van Chantal Acda opent met een flageolet van de Amerikaanse topgitarist Bill Frisell: een geluid uit duizenden. Als dan ook nog al snel de bas invalt van Thomas Morgan, weet je: Acda heeft zich opnieuw weten te omringen met de beste musici.

Als een kunstenaar spreekt over het geloof, spits ik mijn oren. Als een kunstenaar pósitief spreekt over geloof, spits ik mijn oren nog meer. Maar als een kunstenaar zelf een theologie schrijft, heeft hij in mij een meer dan geïnteresseerde lezer. Zo begon ik aan het boek van de New Yorkse kunstenaar Makoto Fujimura: gretig.

De Amerikaanse zanger, gitarist en producer T Bone Burnett maakte ruim twintig jaar geen soloalbum. Recent bracht hij nog wel in een samenwerkingsverband twee eigenaardige, moeilijk toegankelijke platen uit. Maar gelukkig is daar nu weer een ‘normaal’ album. Hoewel dit album misschien nu juist weer een tikkeltje ‘abnormaler’ had gekund.

De meeste mensen kennen Joseph Roth van romans en verhalen. Dat hij ook journalist was, is minder bekend. Het was in zijn jonge jaren toen de wereld nog nagistte van de Eerste Wereldoorlog. Met name de kaart van Midden-Europa veranderde per jaar.

Toen singer-songwriter Aoife O’Donovan in 2019 gevraagd werd een bijdrage te leveren aan de 100-jarige viering van vrouwelijk kiesrecht, koos zij ervoor om muzikaal de spotlight te zetten op suffragette Carrie Chapman Cat. Het leverde een prachtig album op.

De dorpen Barbizon en Pont-Aven in Frankrijk, en Worpswede in Duitsland, zijn bekend geworden als kunstenaarskolonies. Maar dat wij er ook één hadden, kijk, dat was een verrassing, althans voor mij.

Spelen met een hees of fluisterend geluid, dat is het handelsmerk van de Noorse trompettist Arve Henriksen. Je komt het wel meer tegen bij jazz-musici uit Scandinavië. Ook op het nieuwste album van Henriksen hoor je dit kenmerkend geluid. Bijzonder is dat hij het album maakte met de Nederlandse pianist Harmen Fraanje.

We leven in tijden van sterke polarisatie. Ieder van ons bevindt zich in een eigen bubbel. Vanuit die bubbels bestoken wij andere bubbels. Maar dat die situatie niet nieuw is, toont het essay van George Orwell uit 1945. Bas Heijne schreef er een inleidend essay bij.

Massimo Recalcati is een Italiaanse psychoanalyticus. Hij doceert aan de universiteiten van Verona en Pavia. Hij heeft – zo lees ik op de achterflap – al vele boeken schreven. Maar bij mijn weten is dit het eerste boek dat van zijn hand verscheen in het Nederlands. Ik ben onder de indruk.

Ik ben een fan van Bernstein. In de jaren negentig verscheen bij Deutsche Grammophon de ‘Leonard Bernstein Edition’. Ik heb ze grijsgedraaid. En: leerde via hem een aantal andere Amerikaanse componisten kennen waar ik meer van ging ontdekken (Aaron Copland!). Daarom was ik benieuwd naar de film.