Bij uitzondering een woord vooraf. Ik citeerde een gedeelte van dit gedicht eerder (Poëzie sprokkelen (3)). Hier volgt het helemaal. Maar het is lang en meteen ook het moeilijkste gedicht van de komende tijd. Daarom kan een vertaling helpen – al is een vertaling van dit gedicht onbegonnen werk. Peter Malisse deed een poging: zie hier. En luister dan naar hoe Dylan Thomas het hier (in zijn uitermate gedragen toon!) zelf leest. Probeer het gedicht vervolgens zelf te veroveren. En is de tekst van Thomas toch teveel, ga dan naar mijn aantekening aan het einde. Tot slot, Thomas liet de regels inspringen. In mijn website-programma lukt dat niet. Excuses daarvoor.
DYLAN THOMAS
Poem in October
It was my thirtieth year to heaven
Woke to my hearing from harbour and neighbour wood
And the mussel pooled and the heron
Priested shore
The morning beckon
With water praying and call of seagull and rook
And the knock of sailing boats on the net webbed wall
Myself to set foot
That second
In the still sleeping town and set forth.
My birthday began with the water-
Birds and the birds of the winged trees flying my name
Above the farms and the white horses
And I rose
In rainy autumn
And walked abroad in a shower of all my days.
High tide and the heron dived when I took the road
Over the border
And the gates
Of the town closed as the town awoke.
A springful of larks in a rolling
Cloud and the roadside bushes brimming with whistling
Blackbirds and the sun of October
Summery
On the hill's shoulder,
Here were fond climates and sweet singers suddenly
Come in the morning where I wandered and listened
To the rain wringing
Wind blow cold
In the wood faraway under me.
Pale rain over the dwindling harbour
And over the sea wet church the size of a snail
With its horns through mist and the castle
Brown as owls
But all the gardens
Of spring and summer were blooming in the tall tales
Beyond the border and under the lark full cloud.
There could I marvel
My birthday
Away but the weather turned around.
It turned away from the blithe country
And down the other air and the blue altered sky
Streamed again a wonder of summer
With apples
Pears and red currants
And I saw in the turning so clearly a child's
Forgotten mornings when he walked with his mother
Through the parables
Of sun light
And the legends of the green chapels
And the twice told fields of infancy
That his tears burned my cheeks and his heart moved in mine.
These were the woods the river and sea
Where a boy
In the listening
Summertime of the dead whispered the truth of his joy
To the trees and the stones and the fish in the tide.
And the mystery
Sang alive
Still in the water and singingbirds.
And there could I marvel my birthday
Away but the weather turned around. And the true
Joy of the long dead child sang burning
In the sun.
It was my thirtieth
Year to heaven stood there then in the summer noon
Though the town below lay leaved with October blood.
O may my heart's truth
Still be sung
On this high hill in a year's turning.
Uit: Collected Poems 1934 - 1953
Geen ander gedicht weet mij telkens weer zo tot tranen te roeren dan 'Poem in October'. De storm van beelden van de natuur in de herfst, zó propvol betekenis dat de taal het telkens dreigt te begeven en zo de dichter noopt tot uitdrukkingen als ‘heron priested shore’ (‘reiger-heilig strand’ vertaalt Malisse) – het is zó wonderschoon van klank en inhoud, dat ik er nooit op uitgekeken/geluisterd raak. Alleen al de eerste zin pakt je bij je lurven. Niet het prozaïsche: ‘Het was mijn dertigste verjaardag’, maar: ‘Het was mijn dertigste jaar naar de hemel’. Een mens is anders jarig als je eenmaal deze regel kent! Wat mij vooral ontroert is het kind dat aan het eind verschijnt: het kind dat Thomas eens was. Vanaf ‘And I saw in the turning so clearly a child’s / Forgotten mornings’ kun je mij oprapen. Het gaat over de ontvankelijkheid van een kind voor het mysterie dat zingt in alle dingen en dat er nog steeds is: ‘And the mystery / Sang alive / Still in the water and the singingbirds’. Dylan Thomas mag zijn leven dan vergooid hebben aan drank, alleen al voor deze regels was zijn dichtersleven de moeite waard! En dan volgt er nog een extra hartverscheurende strofe als een dubbele streep onder dit gedicht van eeuwigheidswaarde.
