BILLY COLLINS

1 december

Vandaag is mijn moeders verjaardag,
maar ze is niet hier om het te vieren
met het openen van een bloemenkaart
of door rustig uit het raam te kijken.

Als mijn moeder nog zou leven
zou ze 114 jaar oud zijn,
en ik denk zo maar dat geen van ons beiden
nog zou genieten van haar verjaardag.

Moeder, ik zou je graag weer zien
en je mee uit winkelen nemen of om te zitten
in je zonnige appartement met een pot thee,
maar het zou met 114 niet hetzelfde zijn.

Ik ben trouwens ook geen prijsdier meer,
bijna 20 jaar ouder dan de laatste keer
toen jij me aan je sterfbed zag zitten.
Er zijn dagen dat ik er slechter uitzie dan de havermout van gisteren.

Hoe dan ook, gefeliciteerd. Van harte gefeliciteerd.
Hier zit ik in een kamer met druk behang,
hef een glas verjaardagswhisky
en kijk naar je gezicht, de broche op je kraag.

Het moet koud geweest zijn die ochtend
net voor zonsopkomst
op jouw eerste 1 december
op de familieboerderij, honderd mijl ten noorden van Toronto.

Ik stel me zo voor dat ze je strak ingepakt hadden,
en daar was je kleine roze gezichtje
dat door de slingers heen te zien was,
en al die McIsaacs die zich vertrouwd maakten met je naam.

(Uit: The Rain in Portugal, 2016)

Meestal gaat de korte kanttekening die ik na elk gedicht
plaats over hoe ik het gedicht lees. Maar hier hoeft dat niet. Je hebt geen enkel
diploma nodig om dit gedicht meteen te begrijpen. Wat een eenvoud! En wat een tederheid
en liefde en melancholie spreekt eruit.

Er zijn in ieders leven data die niet meer uit je geheugen
gaan. De dag dat je trouwde of je relatie juist stuk liep. De dag dat je kind
werd geboren. De dag dat een dierbare overleed. Wie over zo’n dag kan schrijven
zoals Billy Collins hier, beschikt over helende krachten. Die wending naar de
eerste dag van zijn moeders leven: adembenemend lief.

(bovenstaande vertaling is van mij. Het origineel kun je hier lezen)