‘Ik wil gewoon niet belemmerd worden’ – het lijkt een symptomatisch geworden houding. Had je in het begin van de corona-crisis nog maar een enkele schijt-aan-corona-party, nu lijken steeds meer mensen vatbaar voor die schijt-aan-houding.

Nog voordat het najaar is, lijkt er nu een tweede golf op
ons af te rollen. Het collectief gevoel van urgentie van een aantal maanden
geleden, is verdwenen. Oorzaak? Misschien wat de kwaal al was vóór de
coronacisis: een doorgeschoten individualisme.

Vrijheid werd steeds meer synoniem voor: ongehinderd doen en
laten wat jij wilt. Queen
zong: ‘I want it all and I want it now’. Die houding wordt nu na maanden
ingetogen leven, opnieuw zichtbaar. Niet alleen bij jongeren trouwens.

Rechtsgeleerden betwijfelen ondertussen of een mondkapjesverplichting juridisch kan. Maar de vraag is of alles altijd juridisch dichtgetimmerd moet kunnen worden. In hoeverre kunnen we elkaar nog aanspreken op moreel gedrag?

Premier Mark Rutte doet nog een oproep om ons te houden aan alle voorschriften. Maar je voelt: dwingende maatregelen zijn niet ver weg meer. Het zijn interessante tijden voor wat betreft ons mensbeeld.