De tijd zal het leren. Maar even vanuit de voorganger gezien: ik moet er aan wennen. In maart moest ik wennen aan een lege kerk. Ik had alleen het zwarte oog van de camera om me op te richten. Ik hervond wel mijn evenwicht, maar ik was blij toen we ook weer wat gezichten in de kerk mochten verwelkomen. Het communiceert beter dan met alleen een camera. Maar toch voelt het schamel aan.

Is het omdat er nog niet gezongen kan worden? Of is het omdat
het hoopje mensen dat verspreid tussen lege gaten zit er louter als toeschouwer/hoorder
bij moet zitten? Zo moet het ook aanvoelen in de voetbalstadions: beschaafd
geklap bij een doelpunt en verder de rem erop. Er moet voortdurend iets onderdrukt
worden.

Meer dan ooit voel je dat een kerkdienst een ritueel is dat collectief voltrokken moet worden. Maar het kan niet. Voor mij is het alsof je een luchtballon wilt opblazen, maar er zit ergens een gat in. Je blaast en blaast, maar er stijgt niets op. Zal ik ook hier aan wennen? Of zal de toekomst om een ander kerk-zijn vragen?