Gisteren overleed de dichter Rogi Wieg. Zijn leven was een zware worsteling met depressies en zelfmoordgedachten. Ik mocht hem één keer ontmoeten. Een aardige man, met toch ook gevoel voor (zwarte) humor. Maar zeer kwetsbaar.

Vorige week heb ik mijn studieverlof afgerond. Vier weken lang mocht ik vrij studeren. Heerlijk, na een bewogen seizoen en na alle (verplichte) cursussen! Hoewel...kennelijk was ik gewend geraakt aan de sturing die de vaste cursussen bieden.

Vanavond om 17:45 uur zit ik in 'De Praatstoel', een interview-programma van RTV Rijnmond over mensen uit de regio. Het gesprek is al een aantal weken geleden opgenomen in onze kerk, maar moest vanwege bevrijdingsdag even blijven liggen.

'Geloof jij in reïncarnatie?' 'Nee, jij?' 'Nee, natuurlijk niet. Dat is toch allemaal onzin!'

De eerste week van mijn studieverlof zit erop. Het thema van mijn studie is de relatie tussen theologie en poëzie. Nog concreter: de invloed van de theologie van de kerkvader Augustinus op werk en leven van W.H. Auden. Het eerste boek heb ik inmiddels uit, tijd voor het tweede.

'U gaat met vakantie, heb ik gelezen?'- 'Nou, mevrouw X, het is een studieverlof. Maar het voelt wel als vakantie!' En dat is ook zo. Sommige dominees vinden het niet leuk als hun verlof wordt aangemerkt als vakantie. Maar ik heb er geen moeite mee. Het is een vorm van vrij-zijn. En die ruimte neem ik graag! Ik ga weer eens lekker mijn stokpaardje berijden: de poëzie.

Welke voorstellingen heb jij van het hiernamaals? Of geloof je daar niet in? Die vraag stelde ik ook aan jonge gemeenteleden. Ze stelden zich voor dat ze in de hemel waren en schreven een SMS-je of een briefje uit de hemel.

De Protestantse Kerk in Nederland (PKN) gaat zich bezinnen op haar toekomst. De kerk vergrijst (ook). Jongeren lijken zich niet meer te laten binden door georganiseerde religie. Per jaar haken duizenden leden af. Hoe ziet onze kerk er in 2025 uit? Of beter: hoe zou die er uit moeten zien? Er wordt een interessant traject in gang gezet.

‘Hij die niet bezig is geboren te worden, is bezig dood te gaan’ – een citaat van mijn jeugdheld Bob Dylan. In vertaling dan. Want in het Engels klinkt het mooier met drie b’s in het begin: ‘He not busy being born, is being dying’. Raadselachtig spreuk misschien. Maar de apostel Johannes had Dylan de hand kunnen geven. Want al zou je het van bijgaand plaatje niet aflezen, zondag gaat het over je herboren voelen. We lezen 1 Johannes 5,1.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit, zeggen ze wel. Maar de EO moest er nog hard naar zoeken om er één te vinden. Zo’n tien jaar geleden ging een groep van tien zieken op zoek naar genezing. ‘Op zoek naar een wonder’ heette het tv-programma dan ook. Tal van religieuze genezers werden bezocht. Het echte wonder werd niet gevonden. Zondag gaan we ook op zoek naar een wonder. Bestaan ze of niet? We lezen het verhaal over de wonderbare spijziging.