Liefdesverdriet – het is al op talloze toonhoogten bezongen. Maar nooit zo mooi, wat mij betreft, als door Queen. Ik doel op de song ‘Love of My Life’. Afkomstig van hetzelfde album als het beroemde ‘Bohemian Rapsody’, dat al jaren nummer 1 staat in de Top 2000.

Maar vergeet ‘Bohemian Rapsody’. Zet ‘Love of my Life’ eens een paar jaar op nummer 1. Want het is een wonderschoon nummer. Allereerst muzikaal. Het pianospel van Freddie Mercury is Mozartiaans klassiek. En de elektrische gitaar wordt bijna bespeeld als een viool.

Maar het is natuurlijk de tekst die het ‘m doet. Briljant van eenvoud. Met een tederheid die zijn weerga niet kent. En met een pijn die hartverscheurend is. ‘Bring it back’ smeekt Mercury. ‘Brengt het terug’. Breng wát terug? De liefde die de ander meenam.

In het lied zit nog hoop dat het gebeurt. ‘Als dit voorbij is en we ouder zijn, zal ik nog steeds aan je zijde zijn en nog steeds van je houden.’ Maar je voelt: het is ijdele hoop.

Ik weet zeker dat dit nummer bij de meesten van ons een gezicht voor ogen tovert – het gezicht van hem of haar die ooit jouw liefde met zich meenam en jou leeg achterliet. Misschien is het wel het gezicht van iemand toen je heel jong was, een puber misschien.

Want het is een van de meest onderschatte vormen van liefdesverdriet: die van jongens en meisjes in hun puberjaren. Volwassenen denken: ‘Verdrietig, maar je hebt nog een heel leven voor je. Je komt straks wel weer een ander tegen. Geen hand vol, maar een land vol.’

Zeg het alsjeblieft nooit hardop. Voor die jongen of dat meisje is het alsof de wereld vergaat. En de wereld vergáát ook. Dat laat het liedje horen. Maar er gaat ook troost vanuit. De troost van herkenning.

(Hier de prachtige live-versie:)

https://www.youtube.com/watch?v=jO9C7frk2ss