Een stedentripje - misschien maak jij er ook weleens één. Een lang weekend of een midweek naar Praag, Parijs, Barcelona, Rome of misschien wel New York. Het zijn populaire bestemmingen.

Waarom trekken steden mensen aan? Laat ik voor mezelf spreken. Steden zijn knooppunten van cultuur. Je vindt er de mooiste musea, schouwburgen of kerken. Steden zijn ook dynamisch. De nieuwste dingen vind je daar het eerst. Het gonst er. Het bruist er. Heerlijk om je er in onder te dompelen.

De Bijbel eindigt ook met een stad. ‘Het Nieuw Jeruzalem’ wordt die stad genoemd. Een wonderlijk visioen, want de Bijbel begon met natuur, met een tuin: de Hof van Eden, het paradijs. Waarom aan het eind dan ook niet weer een tuin. Zou dat niet veel vrediger zijn?

Toch eindigt de Bijbel met een stad. Ik denk omdat wie ‘stad’ zegt, vooral ‘samenleving’ zegt. Een stad moeten mensen samen maken. Het Bijbel eindigt met een visioen waarin God en mensen in vrede met elkaar zullen samenleven.

Zover is het nog niet. Nergens zoveel criminaliteit en onderwereld als in grote steden. En aanslagen hoef je niet te verwachten in Ommen, Delfzijl, Oud-Gastel of Hendrik Ido Ambacht. Als het gebeurt (en laten we hopen en bidden van niet), gebeurt het in een grote stad.

Londen is zo’n stad. Er werden al heel wat aanslagen gepleegd. Maar Londen is ook de plek waar ik mijn allereerste stedentripje naartoe maakte. Het was in 1971. De hoopvolle sfeer van de jaren zestig hing er nog. Ik keek mijn ogen uit.

Paul McCartney maakte een mooi nummer over Londen. Als je het hoort, krijg je meteen zin in een stedentripje. Maar het nummer gaat ook over de anonimiteit waarin je ten onder kunt gaan in een stad. ‘O, where are there places to go? Someone, somewhere has to know.’ Nee, een Nieuw-Jeruzalem zijn onze steden nog lang niet. En toch, ze blijven trekken.

https://www.youtube.com/watch?v=TVmhn0Lb6mM&list=PLTzjKIHThOWZZmTqEcXpp4Xf3wwQfsc2G