De week van de jaren 70 op Radio 5 is weer voorbij. De beste 170 nummers hebben geklonken. We gaan weer over tot de orde van de dag. Hoewel… In mijn hoofd klinken nog de tonen van het nummer dat ik als mijn nummer 1 had ingestuurd: Something So Right van Paul Simon. Ik neem de vrijheid om er even op terug te blikken.

Paul Simon bezingt er iets in dat je misschien wel herkent. Soms durven we het goede in het leven niet te omarmen. Bang voor het goede – dat klinkt tegenstrijdig. Maar je kunt terugdeinzen voor het goede uit angst het weer te verliezen. Je dekt je bij voorbaat al in. Of je denkt: ‘Het gaat al zo lang goed met mij, dat kan nooit lang meer duren. Het wordt me binnenkort vast afgenomen.’

Paul Simon is ook zo iemand. Als iets tegenzit, zegt hij: ‘Zie je wel, ik dacht het al.’ Maar als er iets goeds gebeurt, verwart het hem, weet hij er niet goed raad mee. Hij weet waaraan het ligt: er staat een muurtje om zijn hart. Je hebt de muur in China, zo zingt hij, wel duizend kilometer lang. Maar ik heb een muur in mij. Daarmee wil hij het kwade op afstand houden, maar hij houdt er tegelijk het goede mee op afstand.

Ik herken het wel, hoor. Ik ben ook zo’n tobber. Nooit helemaal voluit kunnen leven. Altijd iets dubbels. ‘Jamaar…’. Altijd weer dat stemmetje met dat ‘jamaar…’ Je hebt een mooie baan. ‘Jamaar,’ piept dat stemmetje, ‘wie zegt dat dat zo blijft?’ Je bent gezond. ‘Jamaar, wie weet wat je heimelijk al onder de leden hebt.’ Je verwacht een kind – geluk je in de schoot geworpen. ‘Jamaar, in wat voor wereld zal het opgroeien?’

‘Something so right’ – ‘Iets dat zo gaaf is’. We durven het soms niet te aanvaarden. Maar er zijn wel mooie liedjes over te schrijven. Dit gave nummer bijvoorbeeld. Het houdt me een spiegel voor. En helpt me dus ook een beetje om te leren het leven te omarmen.

https://www.youtube.com/watch?v=MeZJILxYi00