Dit nieuwe album is rijk gearrangeerd. Dankzij Patrick
Warren, die als eerste de opnamen beluisterde die Henry vanwege corona thuis
maakte. Warren zette Henry op het spoor van instrumentalisten die er hun
opnamen aan toevoegden.

Het waren moeilijke tijden voor Henry. Vier jaar geleden
werd er kanker bij hem geconstateerd. Maar het had ook een voordeel, ziet hij
nu: ‘My particular occupation
has trained me for the bunker.’ Hij doelt op de noodzaak tijdens de
pandemie thuis te werken. Ook de dood van zijn moeder, een vriend en een
muziekheld stempelen dit album.

Na de sfeervolle instrumentale opening Prelude to Song volgt Song That I Know, een lied met invloed van zigeuner- en klezmermuziek. Prachtig! In Mission valt hij even terug op zijn muzikale procedé van de laatste jaren, maar het misstaat zeker niet. Het wonderschone Yearling bezingt de levensles die alle tegenslag in hem heeft nagelaten. ‘It’s better that I spend my time/ learning to receive/ alI pushed away of mine.’ Het prachtige refrein zingt hij in duet:

Angel of our mercy now,
Pull me close to thee –
Keep me safe from everything
I thought would set me free.

Spiritualiteit is nergens ver op dit album. In Mission horen we dat ‘god lives in all directions’. In Karen Dalton: ‘We talk of love like we speak of god’. Of neem God Laughs. God lijkt er de mensen uit te lachen om alles wat zij ondernemen. Maar het nummer eindigt met: ‘and may God laughs with you, see you as true/ and may God see herself/ within me too.’ God als een ‘zij: mooi!

Nog een pareltje: Pass Through Me Now (met het kristalheldere spel van jazzgitarist Bill Frisell!) gaat over zijn overleden moeder. ‘Als er een hemel en een hel zijn, zijn ze hier,’ zo zingt hij. Elk refrein eindigt met: ‘Oh, every bit of light pass through me now.’ Ik hoor er een bede in.