Net als Bob Dylan is Cooder een fenomenaal kenner van de Amerikaanse liedjescultuur. Dat bewijst hij ook op dit nieuwverschenen album. Hij ontrukt een aantal fraaie gospels aan de vergetelheid. Ze behoren voor het grootste deel tot de Afro-Amerikaanse erfenis. Cooder blaast er het stof af en geeft er zijn eigen interpretatie aan, maar ze blijven herkenbaar als zwarte muziek. Natuurlijk ook door zijn fantastische gitaarspel, waarbij de slide ook nu niet ontbreekt en aan de songs die bekende Delta-flavour geeft.

De teksten van de songs bieden de bekende ingrediënten. Schuldbesef over verkeerd geleefd leven (Straight Street en het bekende Nobody’s Fault But Mine), oproepen tot naastenliefde (Everybody Ought To Treat a Stranger Right), het hiernamaals (I’ll Be Rested When The Roll Is Called) en troost (In His Care) – het is allemaal niet echt verrassend, maar Cooder heeft de songs zo opgepoetst en brengt ze zo overtuigend dat ze toch weer gaan glanzen.

Dat oppoetsen bestaat niet alleen uit kopiëren. Cooder vermaakt de songs voor een deel ook. Neem de titelsong Prodigal Son. Het is ook een traditional, maar Cooder geeft er aan het eind een verrassende wending aan door van de vader van de verloren zoon (want over dat Bijbelverhaal gaat het lied) de pedalsteel-gitarist Ralph Mooney (1928-2011) te maken.

Ook aan You Must Unload, dat een oproep doet tot bekering met het oog op het hiernamaals, geeft hij een eigen wending: ‘And you power-loving christians in your fancy dining cars, we see you drinking whiskey and smoking big cigars.’ Elke Johnny Cash-fan weet waar Cooder dit keer de mosterd heeft gehaald: uit Johnny’s Folsom Prison Blues.

Cooder brengt door de songs vergeten of onbekende artiesten voor het voetlicht. Blind Willie Johnson kende ik, maar Blind Roosevelt Graves was voor mij een onbekende naam. Ook bluegrass-artiest Alfred Reed en klassiek componist William Dawson kende ik niet. Maar het levert een indrukwekkend eerbetoon op.

Er is al vaak op gewezen: Cooder is een dienaar. Hij laat graag anderen schitteren en stelt zich in dienst van een in vergetelheid geraakte muziekgeschiedenis. Maar dat hij zelf een gitarist van formaat is, is buiten kijf - hij bewees dat ook met zijn filmmuziek voor Crossroads en Paris Texas. En met zijn 71 jaar is hij ook nog eens heel goed bij stem. Leuk detail: Cooder wordt op dit album terzijde gestaan door zijn zoon Joachim, die drumt. Zou hij het stokje van zijn vader kunnen overnemen? Graag!

https://www.youtube.com/watch?v=x-jtGorNE7Q

https://open.spotify.com/album/1UOJjaZsthFpxJDwaO2JUd?si=MbE_d566TqKcQ3aD-cAecw