Wie het nieuws gevolgd heeft, weet dat Trump in de dagen daarna hard terugsloeg. Maar al eerder had Budde stelling genomen tegen Trump: bij de aanvang van zijn eerste presidentschap. Het kwam haar ook toen al op harde kritiek te staan. Moed kan haar dus niet ontzegd worden.

Over moed schreef zij al in 2023 een boek. Het werd nu vertaald. Het is een boek waarin zij verschillende verschijningsvormen van moed onder de loep neemt. De moed om ergens mee te breken. De moed om juist ergens te blijven. Niet dat zij zelf altijd zo moedig is. Want ze vertelt ook over haar persoonlijke ervaringen.

Daarbij gaat zij wat mij betreft wel één keer over de schreef. Toen zij als hulppriester in Toledo, Ohio werkte met een priester, werd zij al gewaarschuwd dat hij slecht kon samenwerken met vrouwen. Dat bleek ook het geval. In het boek noemt zij hem met naam en toenaam.

Maar Budde toont ook haar eigen kwetsbaarheid. Ze laat in een ander hoofdstuk zien dat zij zichzelf intellectueel middelmatig vindt. ‘Tot op de dag van vandaag zijn er aanzienlijke gaten in mijn algemene kennis en blijf ik moeite hebben met bepaalde zelftaken, al dan niet van wetenschappelijk aard, op de juiste wijze aan te pakken.’ Maar ze weet wel van doorzetten. Het hoofdstuk heet dan ook: ‘De verborgen deugd van de volharding’.

Budde zet haar ideeën kracht bij met Bijbelse perspectieven. Dat maakt het geheel tot een inspirerend boek. Het hield mij ook een spiegel voor: ben ik zelf wel moedig, of duik ik soms teveel weg? Maar elke lezer zal zich in minstens een van de hoofdstukken ook positief gespiegeld zien, denk ik. Naast moed die opvalt, is er ook moed die zich afspeelt in het verborgene. De moed om iets te aanvaarden wat je niet hebt gekozen, bijvoorbeeld. Of de moed om ondanks teleurstelling door te gaan. Ze geeft zelf het goede voorbeeld. Een vriend van wie ik het boek kreeg, schreef voorin: ‘Een moedige en zachtmoedige vrouw.’