Ik zal met deze luisterervaring misschien geen vrienden maken. Want je kunt geen bespreking in muziekbladen opslaan of de posts van fans op Facebook lezen, of de meest mensen zijn uiterst lovend. ‘Zijn beste album!’ juichen ze. Sorry, maar kennelijk mis ik dan iets.

Laat ik beginnen met wat mij betreft het beste nummer: Time’s Going Nowhere. Een prachtige song met een schitterende begeleiding van een cello. Het is mijn favoriet. Met zijn breekbare stem zingt Fay over de vergankelijkheid van het leven. Waar zullen wij uitkomen? Is er een doel? Het moet wel. ‘No reason to doubt it / no reason at all.’ De dubbelzinnigheid van die laatste regel is een schitterende onderstreping van een niet-weten.

Maar er staan naar mijn smaak teveel nummers op dit album
die te weinig schuren. Sterker, Fay kukelt hier en daar wat mij betreft over de
rand van de sentimentaliteit. Bijvoorbeeld
in How Long, How Long en Filled With Wonder Once Again. ‘I had
near-forgotten, everything, when I heard children laughing, in the rain, and I
am filled with wonder, once again’ – het kan mij maar niet overtuigen.

Misschien wreekt zich hier ook de uiterst minieme orkestratie. De singer-songwriter heeft ten opzichte van zijn vorige albums zijn songs teruggebracht tot de kern. Maar op het album dat ik kocht (de luxe editie) staan soms dezelfde songs, maar nu ondersteund met meerdere instrumenten. En dan krijgt Filled With Wonder (alleen al door de toegevoegde ritmesectie en de vier gitaren!) ineens een andere lading.

De teksten van Bill Fay bevatten opvallend veel religieuze
en Bijbelse beelden. De Bergrede van Jezus (Salt
of the Earth), het Nieuwtestamentisch Hooglied uit 1 Korintiërs 13 (Love Will Remain), de roeping van
Abraham (Countless Branches) – het zijn
de belangrijkste voorbeelden van de religieuze laag in het werk van Fay. Ik
houd er erg van als artiesten uit de popscene zulke beelden niet schuwen.

En toch ben ik nog niet overstag. Ik zal me waarschijnlijk wel vergissen. Dat deed ik ook ooit bij Dylan (met wie Fay nog weleens vergeleken wordt!) in zijn ‘christelijke periode’. Met name na ‘Slow Train Coming’ vond ik zijn werk lange tijd minder. Maar met terugwerkende kracht zie ik het toch anders. Ik sluit niet uit dat het met dit album ook zo kan gaan. Soms loopt een album niet synchroon met de fase in je leven. Opschorten het eindoordeel dus. Maar het enthousiasme van anderen nu al bijvallen kan ik niet.