Wij dan ook in het eerste de beste vrije weekend naar Duitsland. Het eerste gedeelte moest ik wel 100 blijven rijden, maar eenmaal over de grens kon het harder. Nu let ik ook in Duitsland altijd op mijn snelheid: hoe harder, hoe meer benzine je verbruikt. Maar nu merkte ik dat ik het gaspedaal als vanzelf wat dieper indrukte.

Onderweg vroeg ik me al af: hoe zou ze reageren? Ze is anderhalf en op die leeftijd gaan ontwikkelingen snel. Zou ze ons nog wel kennen? Ze deed net haar middagdutje toen we aankwamen. Maar toen ze wakker werd en de kamer inkwam, was het meteen: ‘Da ist ja opa!’ En ze vlijde zich meteen tegen me aan. Rijker kan een mens niet worden.

Oma werd uiteraard ook meteen herkend. Maar het wonderlijke was dat Nora (zo heet ze) voor die herkenning ineens de woorden had. De ontwikkeling was inderdaad hard gegaan. Ze brabbelt er al heel wat op los – soms in niet-bestaande woorden, maar vaak goed verstaanbaar. Het woord 'nein!' zit er al goed in. En het wankele lopen van drie maanden geleden was ineens rennen geworden.

Ze heeft inmiddels ook al een hele bibliotheek peuterboeken. Oma en opa bleken welkome voorlezers. Het ene na het andere boek moest worden doorgenomen. Zo leerde ik zelf ook weer wat Duitse woorden bij. Nooit geweten dat de haas zo graag ‘Möhre’ (wortel) lust.

Een weekend knuffelen, zingen, spelen en voorlezen is tekort. Maar je moet weer terug. Gelukkig duurt het weerzien nu niet zo lang meer. ‘Tschüss oma!’ Dit keer was oma als eerste aan de beurt. Maar ja, die is dan ook de beste voorlezer van ons tweeën.