Bij ons is de garderobe in de hal. Op een normale zondag is het er een gekrioel van jewelste. Dat kan natuurlijk niet meer. Moeten de mensen dan de jassen meenemen de kerkzaal in? En over binnenkomen gesproken: gezien de anderhalve meter afstand, moet er ook rekening gehouden worden met rijen vóór de kerkdeur zoals je die nu voor de Action of Hornbach ziet.

Zingen. Ook zoiets. De landelijke kerk raadt het af. Dat moet dan een vreemde kerkdienst worden. Kerkgangers worden tot een zwijgend publiek dat kijkt en luistert naar een schouwspel dat zich vóór in de kerk afspeelt. Nou ja, schouwspel? Zoveel zal daar niet te zien zijn, want een echt koor zal waarschijnlijk ook niet tot de mogelijkheden behoren. Zal er nog muziek in de kerk zitten?

‘Schraal’ is het woord dat bij me bovenkomt. Zeker als ik bedenk dat ik vanaf de preekstoel mensen ver van elkaar zie zitten. Ik houd er trouwens rekening mee dat het überhaupt niet storm zal lopen. Ook omdat onze kerk voor een groot deel bestaat uit ouderen. Zij zullen geen enkel risico willen lopen. En de jongere generatie? Ik hoor al stemmen die zeggen best tevreden te zijn met de livestreamdiensten. Natuurlijk, we missen elkaar. Het sociale aspect van kerk-zijn. Maar zolang we ook voor elkaar een risico zijn, zullen velen de veiligheid kiezen van de tv of tablet.

Afgelopen week testten we in ons kerkgebouw een nieuwe hoogwaardige camera. Die moest er komen, want – zo is de redenering – de mensen die normaal al aan huis waren gebonden, zijn nu gewend geraakt aan goede kwaliteit (we hebben tijdelijk in deze coronatijd heel goede apparatuur te leen).

Maar iets zei me dat de groep thuiskijkers in de toekomst groter zal zijn dan voorheen. Kerk en kerkdienst zullen blijvend veranderen. De meeste kerkgangers zullen vanaf de preekstoel onzichtbaar zijn. Of dat alleen maar jammer is of dat dit juist een nieuwe creativiteit oproept, zal de tijd leren.