Deze week zal ik voor het eerst een huwelijksgesprek voeren per Skype. Natuurlijk, je zou ook in een kerkzaaltje kunnen gaan zitten met een paar meter er tussen. Maar dan is zelfs een Skypeverbinding misschien wel prettiger. En het lijkt me ook leuk om ermee te experimenteren: werkt het?

Maar pastoraat gaat in deze weken meestal per telefoon. Ik heb een bellijst aangemaakt. En per week probeer ik een aantal gemeenteleden te bellen. Het leidt tot verrassende inzichten en gesprekken. Ik spreek nu meer mensen dan toen ik bezoeken deed. Gewoon, omdat bezoeken meer tijd vragen.

Van mijn collega Johan Duijster heb ik het woord ‘Emmaüspastoraat’. Hij gebruikt het voor een wandeling. Dit ‘Emmaüspastoraat’ heb ik herontdekt. Ik deed het ooit wel in mijn vorige gemeente. Maar op de een of andere manier kwam er in Papendrecht zelden van. Ik heb nu al een aantal keren iemand uitgenodigd om samen ergens te gaan wandelen.

Je moet iemand in de ogen kunnen kijken, vind ik doorgaans.
Maar alleen het horen van een stem of het samen tijdens een wandeling dezelfde
richting uitkijken, doet soms ook wonderen.

Mijn pastorale gereedschapskist is wat voller geworden.