Ik las het toen ik een jaar of zeventien was. Daarna heb ik het nog weleens herlezen. En nu dus. De parallellen met de pandemie van nu zijn verrassend. De aanvankelijke onderschatting van de ernst van de zaak. De paniek toen duidelijk werd dat de pest in Oran om zich heen greep. De dagelijkse cijfers van slachtoffers. De lockdown van bepaalde wijken.

Maar toch kon het boek mij niet echt meer boeien. De
dialogen waren wat archaïsch. Lag het aan de vertaling? Kan. Mijn exemplaar is
een vertaling van Willy Corsari. Er is inmiddels een nieuwe vertaling uit. Het
zou zomaar kunnen dat die veel levendiger is.

Maar het belangrijkste: het lezen gaf mij de eerste aanzet
tot coronamoeheid. De hele dag word je al geconfronteerd met het nieuws rond
corona. Om daarnaast nog eens een boek te lezen over een epidemie, was iets
teveel van het goede.

De titel die telkens boven deze stukjes staat, is natuurlijk
afkomstig van zo’n ander ‘pandemie-boek’: Liefde
in tijden van cholera, van Gabriël Garcia Marquez. Ik had het al klaarliggen
om te herlezen. Ik laat maar even zo. Ik grijp nu naar andere boeken.