Gebed

De plaats is vol aanbidders.
Je kunt het zien aan de sandalen
buiten opgestapeld, de afdrukken van de eigenaars
ingesleten in leer, rubber, plastic,
een beeld duidelijker dan hun gezichten
bij elkaar, met enige originaliteit,
wenkbrauwen en ogen, de overgang
van wang naar kin.

Welke gebeden fluisteren ze?
Elk paar heeft een spoor achtergelaten,
het perfecte patroon van een behoefte,
zool en hiel en teen
in donkere, gebogen plekjes,
hielen afgesleten,
riempjes rafelig, vele malen gerepareerd.

Zoveel schuifelende hoop,
aangestampt tot afdrukken,
zo helder als de pagina’s van heilige boeken,
verlucht met de glinstering
van goud rondom de letters.

Wat fluisteren ze?
Buiten, in de zon,
zo’n stille menigte
van schoenen, samengebracht
als een duizendvoudig gebed
golvend tegen de muren van God.

Een prachtig gedicht over sandalen die buiten een moskee liggen terwijl de gelovigen binnen bidden. In dit gedicht gaan ze spreken. Spreken van hun eigenaars. En niet alleen spreken, ze bidden. En geen gebed is hetzelfde. De sandalen dragen de individuele sporen van hun eigenaars. 'Elk paar heeft een spoor achtergelaten, / het perfecte patroon van een behoefte'.

De afdrukken in de versleten sandalen (tekenen van armoede) spreken, aldus de verteller, een taal die even helder is als de pagina's van de heilige boeken. Een ontroerend beeld. Humaan ook. Je zou dit gedicht aan elke islamofoob willen laten lezen. Of het zou helpen, weet ik niet. Het gedicht is zacht.

Sandalen als gebed - dat is nog eens kijken. Menig voorbijganger zou alleen de grote hoop schoeisel zien. Maar de dichteres heeft ze aandachtig en met liefde bekeken. Onder haar liefdevolle blik leven ze en spreken ze en bidden ze. Wat fluisteren ze? Het gedicht geeft geen antwoord. Maar duizend gebeden golven tegen de muren van God. Je ziet het voor je.

Het origineel:

Prayer

The place is full of worshippers.
You can tell by the sandals
piled outside, the owners' prints
worn into leather, rubber, plastic,
a picture clearer than their faces
put together, with some originality,
brows and eyes, the slant
of cheek to chin.

What prayer are they whispering?
Each one has left a mark,
the perfect pattern of a need,
sole and heel and toe
in dark, curved patches,
heels worn down,
thongs ragged, mended many times.

So many shuffling hopes,
pounded into print,
as clear as the pages of holy books,
illuminated with the glint
of gold around the lettering.

What are they whispering?
Outside, in the sun,
such a quiet crowd
of shoes, thrown together
like a thousand prayers
washing against the walls of God.