Niet dat de woede zelf onbegrijpelijk zou zijn. Iedereen weet: er ontstaat een stuwmeer van twintigers die geen huis kunnen kopen. Ze wonen nog steeds bij hun ouders. Zo groeit en groeit een sociaal probleem van kolossale omvang.

Voor het onbehagen daarover zoekt het populisme een bliksemafleider: de asielzoekers. Die nemen teveel huizen in beslag. Daarom heeft het huidige kabinet ‘het strengste asielbeleid ooit’ afgekondigd. Zal dat helpen? Welnee. Gesteld dat dit beleid haar wrange vruchten inderdaad af zal werpen, het probleem van te dure huizen zal dan nog steeds bestaan.

Ik geef u op een briefje dat de reactie dan zal zijn: meer olie op het vuur. Nog meer haat tegen asielzoekers. Of kritiek op rechters. Of de EU. Dat alles vanuit de redenering: wanneer we er nog een schepje bovenop doen, zal het gaan lukken. Maar het zal alleen de chaos vergroten.

In Amerika belooft Trump zijn land ‘een gouden eeuw’. Velen hebben hun hoop op hem gevestigd. Dat is niet voor niets. Er is wel wat aan de hand in Amerika. Zie een van mijn vorige columns. Maar hij zal de problemen van de ‘deplorables’ niet oplossen.

Je ziet daar nu al de eerste voortekenen van. De inflatie stijgt nog verder dan die al deed. De overheid mét haar beschermende functie voor de zwaksten wordt ontmanteld. Ondertussen worden de rijke vriendjes van Trump gespekt. Voor zolang als het duurt trouwens: de beurskoersen zijn al aan het dalen.

De onvrede aan de onderkant van de samenleving zal door dit alles alleen maar oplopen. Hoe zal Trump dan reageren? De manier waarop hij nu tekeer gaat belooft weinig goeds. Hij is kampioen ‘opstoken-tegen’. Ik houd mijn hart vast. Zijn georkestreerde woede kan een vulkaanuitbarsting worden die zo heftig is dat de magmakamer van de vulkaan instort en de hele omgeving wordt meesleept de diepte in. En ik maak me geen illusies: wij leven op diezelfde vulkaan.