Een paar weken lang dacht ik dat ik er uit was. Maar de partij die aanvankelijk mijn sympathie had (CU), heeft geen eenduidig homo-standpunt. En dus helde ik over naar een partij die er dichtbij ligt. Maar die is weer geen voorstander van christelijk onderwijs.

Pechtold dan maar? Sympathieke kerel. Maar nee, de ruime opvatting van zijn partij over een voltooid leven vind ik veel te ver gaan. Buma dan maar? Ook niet. Sinds de partij Hirsch Ballin alleen liet staan in zijn verzet tegen samenwerking met de PVV moet er heel wat gebeuren voor ik CDA stem.

Rechtser dan hierboven bedoelde partijen is voor mij geen optie (hoewel ik Rutte een prima vent vind). In de Partij voor de Dieren heb ik me onvoldoende verdiept, en een impulsstem ga ik niet weggeven. SGP is ook geen optie.

Maar de tijd dringt. Kortom, keuzestress. Het is meer dan zweven. Het is twijven. Hoe komt dat toch? Ik bespeur het ook bij anderen. Meer dan ooit voel ik me verantwoordelijk en wil het goed doen. Maar ik stuit op een werkelijkheid die al langer bestaat: er is geen partij met wie je het 100% eens bent. Er is altijd wel iets.

En dus lijk ik op het ezeltje dat tussen twee hooibergen staat. ‘Waar te beginnen?’ denkt hij. Ze zien er allebei smakelijk uit. Hij besluit links te beginnen (hier s.v.p. niet te verwarren met een politieke richting). Maar mèt dat hij dat besloten heeft, wordt het hooibergje rechts ineens aantrekkelijker. Maar als hij vervolgens voor rechts kiest, gebeurt het omgekeerde.

U voelt het al: zo blijft hij heen en weer gaan. Het eind van het liedje is dat hij geen keuze maakt en uiteindelijk doodgaat van de honger. Moraal van het verhaal: kiezen is altijd nog beter dan niet-kiezen - ook als je niet voor de volle 100% achter je keuze staat. Ik beloof u: voor woensdagavond ben ik er uit.