Even tussendoor: veel mensen kunnen dat niet plaatsen – een dominee die popdiensten organiseert en tegelijk houdt van oude, liturgische rituelen. Maar ik noem het ‘meervoudig leven’. Ik kan het iedereen aanraden. Je roest niet snel vast. En Prediker zei het al: er is voor alles een tijd en gelegenheid. Het leven zelf is meerstemmig.

Terug naar de Oud-Katholieke Kerk. Het was een druilerige zondag. Vlagen miezerregen sloegen tegen ons gezicht toen we met de waterbus overstaken naar het oude Dordrecht. Nog een klein eindje lopen door de Voorstraat en we waren er. De kerk bleek een kerkje. We werden van harte welkom geheten door de gastheer van dienst die net bezig was de klok te luiden. Met de hand.

Binnen was het behaaglijk. En vooral: stil. Nu waren er ook niet veel mensen. Meer dan twintig bezoekers zullen er niet geweest zijn. Maar ze waren stil. Ook weleens een verademing om je zo op een dienst voor te bereiden. Toen verscheen in vol ornaat de pastoor. De dienst begon.

De liturgie die gevolgd werd was klassiek. ‘Wat ouderwets’ noemde mijn vrouw het. En zij kan het weten: ze is van katholieken huize. Maar wat een rust kan een oud liturgisch ritueel bieden! Okay: het zingen was niet om over naar huis te schrijven. En de preek? Mmm. Maar het gevolgde ritueel helpt je om je te openen voor Gods aanwezigheid. En dan die wierook…heerlijk!

Het meest bijzonder: de communie vond plaats op een knielbank die zich uitstrekte over de breedte van het liturgisch centrum. Kerkgangers knielden er groepje voor groepje neer om de hostie te ontvangen. Voor mij voelde het als heilige grond.

Het is een klein, breekbaar groepje: de parochie van de Oud-Katholieke Kerk in Dordrecht. Je zou zeggen dat het geen opwekkend beeld biedt voor de toekomst van de kerk. Maar ik kwam er opgeknapt vandaan. De stilte waar de dienst mee begon baarde een gebed dat luisterde naar het ruisen van de Geest. Dus wie God zoekt: Hij woont aan de Voorstraat in Dordrecht.