Voor wie het niet weet: een schrepel is een klein schoffel of hak. Je kunt er handig mee tussen de planten werken. Je woelt er de grond lichtje mee om. Onkruid wordt op die manier ontworteld en de bodem wordt er lekker los van.

Deze schrepel ken ik al mijn leven lang. Ik zag er als kind mijn vader de tuin al mee doen. Hij had hem – net als zijn andere tuingereedschap – oranje geverfd. Ik weet nu: omdat je hem gemakkelijk ziet liggen als je hem even kwijt bent.

Dat oranje is dof geworden. En het is natuurlijk een ouderwets apparaat. Je hebt veel modernere vormen. Daar heb ik er uiteraad ook één van. Ook op die steel te klikken. Maar ik gebruik eigenlijk altijd die van mijn vader. Pa is jaren geleden al overleden. Maar al schrepelend voel ik mijn vader dichtbij.

Ik ben weleens bang dat ik dat schrepeltje kwijtraak. Dat is al eens een paar keer gebeurd. Ik zou hem een frisse nieuwe kleur oranje kunnen geven. Maar dat doe ik niet. Dan zou ik wat verder van het verleden af komen staan. Het is goed zo. Ik houd hem zoals mijn vader hem ooit in handen had.