Zo gezegd, zo gedaan. Om 21:51 uur kreeg ik een sms-je. ‘Lieve Piet, ik heb je op de radio gehoord. Ik vond het geweldig mooi. Liefs, ma.’ Ze had op haar radio kennelijk 3FM weten te vinden en was blijven luisteren naar al die voor haar vreemde muziek tot ik aan de beurt was.

Iets van binnen maakte in mij een huppelsprongetje. Dat doet het de laatste tijd wel vaker. We zijn trots op onze moeder. Sinds pa er niet meer is, zoekt ze naar de goede koers. Doet nieuwe dingen (sms-en, computeren), gaat er op uit, onderhoudt haar netwerken, is opgewekt, maar ontvlucht het verdriet niet.

Mijn praatje voor de radio ging over Pinksteren. Ik weet wat haar daarin had geraakt. Ik had even mijn vrolijke en vrome vader genoemd. Dat we nog steeds dingen doen en zeggen ‘in de geest van pa’. Zijn invloed is er nog steeds, wilde ik maar zeggen. En ik maakte een parallel met de Geest van Jezus. Dat zijn invloed ook nog steeds onder ons is.

Om 22.31 uur zag ik haar sms’je pas. In gedachten zag ik haar alleen zitten, luisterend bij de radio waarop haar zoon het even had over zijn vader. Haar man. Die er niet meer is en toch op een bepaalde manier ook nog wel.

Ik sms’te terug: ‘O wat leuk, ma! Wat ben je toch een moderne moeder!’ Mijn vader lachte vanaf de foto op de kast gul mee.

(Waar mijn moeder naar luisterde? Klik hier)