Oudere collega’s herinnerden fijntjes aan een initiatief van drie jaar geleden onder de naam ‘predikant 2.0’. Dat kreeg met een dergelijke boodschap ook al veel landelijke aandacht. Maar die ebde snel weg. En sindsdien is weinig meer vernomen van de nieuwste versie predikanten. ‘Dat is een wel erg zure reactie,’ schreven anderen. Hun duit in de zaak kwam neer op: neem als oudere garde deze jonge predikanten toch hun idealisme niet af! Dat klonk sympathiek. Maar het heeft ook iets neerbuigends. Sinds wanneer mag je jonge predikanten geen kritische vragen meer stellen? Juist dan neem je ze niet serieus!

Daarom mijn vraag aan de jonge predikanten: ‘Hoe dan?' Laat het niet bij algemene woorden. En mijn aansporing: ‘Laat het maar zien!’ Dat is niet cynisch bedoeld. Ik sta van harte achter hun enthousiasme. Maar doe niet alsof er nog geen ruimte voor is. Er wordt overal geëxperimenteerd, gepionierd en naar nieuwe wegen gezocht dat het een lieve lust is. Je hebt dus het windje van de Geest niet tegen, maar mee. Zeil met de wind die je hebt!

Toch nog even terug naar dat schimmenspel. Je kunt de drempel tussen kerk en cultuur verlagen wat je wilt, maar zal er niet altijd een geheim blijven dat niet direct toegankelijk is? Voor mij is cricket een Chinees schimmenspel. Maar denk maar niet dat de Koninklijke Nederlandse Cricket Bond de spelregels daarom zal veranderen. En gelijk hebben ze. Toch kan elke buitenstaander door het spel geïntrigeerd worden. Maar dat is meestal dankzij de inzet en het speelplezier van de spelers. Dat plezier spat er bij de jonge predikanten ook vanaf. Aanstekelijk!

(Voor het pamflet, zie hier)