Het is alsof een grauwsluier die over de wereld lag is weggenomen, een grijze laag as en stof is weggeblazen. De oorspronkelijke kleur eronder is weer tevoorschijn gekomen. Gerestaureerde schepping. Er waait mij een regel te binnen die wacht op een plek in een gedicht: ‘En weer is de wereld schoongeveegd.’ Heb ik wel vaker last van. Maar ik laat hem nu voor wat die is. Want ik denk: zou iedereen zich zo voelen?

Je hoort het wel van winkelpersoneel: op mooie dagen zijn de mensen vriendelijker, geduldiger. Maar mij komt een vrouw voor de geest die weet dat ze gaat sterven. Ik zie een oudere die ook vandaag verward door de gangen van een verpleeghuis dwaalt. Ik weet van iemand die te kampen heeft met duizend angsten – ze hebben zijn leven kapot gemaakt. Kunnen zij oog hebben voor de nieuwe kleuren van de naderende zomer van 2015?

Toch ontneemt het mij niet de vreugde die ik voel. Integendeel, ze lijkt alleen maar sterker te worden. Alsof een grote Gave ons allen omringt met de belofte dat alles eens nieuw wordt. Er gaat een nieuwe dag op over gezonden en zieken, over zorgelozen en bezorgden, over praatjesmakers en bedeesden.

En ik realiseer me weer hoeveel wijsheid er in het kerkelijk jaar besloten ligt. We hebben net Pasen gevierd en we gaan op weg naar het feest van de Geest. Vandaag voel ik de stille en naadloze overgang van het een naar het ander. De adem van God gaat over de wereld en haar bewoners. Geruisloos en zacht.